pettegolezzi

Een eilandje onder Sicilië

2011-03-26T14:00:00.000-07:00

Na een bezoek van één week is Malta voor ons geen onbekende meer. Bescheiden als ik ben, beweer ik niet dat we het eilandje kennen. Om het eiland te doorgronden heb je wel enkele maanden nodig want het landje heeft een lange en turbulente geschiedenis achter de rug.
Vermits het één van de kleinste europese landen is, 316 m², ben je wel snel rondgereden, ook al, of beter, vooral als je dat doet met de bekende maltese lijnbussen.

We bezochten natuurlijk de huidige hoofdstad, La Valetta, en de oude hoofdstad Mdina waar de Johannieters, de maltese orde, grote vestingen bouwden.

Malta leeft natuurlijk van het toerisme, het is hun grootste bron van inkomsten.

Het zuidoosten van het eiland, het gebied rond La Valetta, is dan ook bijna volledig volgebouwd met de toeristische infrastructuur.

Gelukkig verbleven wij in een hotel gelegen in het, eveneens toeristische maar minder stedelijke, noordwestelijke deel van het eiland. Rond St Paul’s Bay vind je nog wat kleinschalige landbouw en groene gebieden. Dit is vrij uitzonderlijk want Malta is in zijn geheel vrij kaal en rotsachtig.

In het noorden van het eiland vind je echter nog wel enkele mooie zandstranden.

Ons hotel, Dolmen, is gebouwd rondom een archeologische site! Een dolmen in de tuin, naast het zwembad! Moet kunnen.

Toevallig is St. Paul’s Bay ook de plaats waar volgens de evangelist Lucas, de apostel Paulus schipbreuk leed in het jaar 60.

De maltezers vereren Paulus als beschermheilige van hun land. Ze doen dat in grote getalen in de talrijke kerken die Malta rijk is. Malta is immers het meest katholieke land ter wereld.

Een ander leuk aspect aan de omgeving is dat we er goed en ver konden wandelen.

En laat dat nu juist één van de redenen zijn dat we deze bestemming hadden uitgekozen: wandelen in een zonnige omgeving.

Ook het eten viel best mee. De italiaanse nabijheid is duidelijk merkbaar in de spijskaarten, maar de engelse kolonisatie en de grote groep van engelse toeristen die het eiland overspoelen hebben toch ook een duidelijke stempel gezet op de culinaire voorkeuren van de maltezers.

De maltezers hebben een eigen, onverstaanbare taal, ietwat tussen arabisch en italiaans, maar spreken gelukkig allemaal bijzonder goed engels, wederom dankzij de engelse aanwezigheid tot de jaren 60 van de vorige eeuw.

Parco termale

2011-01-29T12:50:00.000-08:00

Het Gardameer wordt blijkbaar onze vaste stek tijdens de eindejaarsperiode.
We zijn immers in december, tussen de sneeuw en ijzelbuien door, weer afgezakt naar het ondertussen goed bekende, maar nog steeds te ontdekken Gardameer.

In Colà di Lazise, een klein dorp in het hinterland van het oostelijke gardameer (Regione Veneto) ontdekten we “la Villa dei Cedri”, een prachtig park met warmwaterbronnen.

Het ligt in de streek van de bardolinowijn. Het gebied heeft mooie zacht glooiende heuvels bedekt met wijngaarden.

Met een buitentemperatuur van 5°C is het aangenaam baden in thermaal water van 34°C.

Met zo’n watertemperatuur kan je zelfs eind december, relaxed zwemmen in open lucht.

Door deze ontdekking leerden we tevens weer wat bij over de omgeving van het meer.

Lees en leer maar even mee.

Het park werd aangelegd en ingericht in de 18^de eeuw.

Vandaag staan er dus eeuwenoude bomen, vooral ceders, zoals de naam al deed vermoeden, en sequoiabomen.

Het park, 13 ha groot, werd ontworpen als een Engelse tuin, voorzien van ruime grasvelden, plantenperken en vele uitheemse bomen die schijnbaar natuurlijk verspreid staan.

Het mooie park was destijds bedoeld als een mytisch paradijslijke tuin, altijd groen en door een hoge muur gescheiden van de rest van de wereld.

Het bestaande meer, in het park, werd op het einde van de 18^de eeuw aangelegd.

Het was voorzien als een onderdeel van dit romantische park.

Op het domein “Villa dei Cedri” werd het warme thermaalwater per toeval ontdekt.

In 1989 wilden de eigenaars de irrigatie van het park verbeteren. Het voorradige water volstond niet langer om alle planten in het immense park te voorzien.

De administrator van de maatschappij, die het park toen beheerde, liet op het domein naar water boren.

Tijdens het boren deed men enkele verrassende ontdekkingen.

Op 160 en op 200 meter diepte vond men twee wateraders.

De ene met een temperatuur van 37 °C en de andere zelfs 42 °C!

De leden van de nieuwe maatschappij “Villa dei Cedri S.p.A.” besloten dan ook om in het park een badinrichting te bouwen.

Bij de meeste thermale gelegenheden zijn er aanplantingen geconstrueerd rond de bronnen.

In de Villa dei Cedri gebeurde dus het tegenovergestelde van gewoonlijk.

Het bronwater wordt geclassificeerd als “ bicarbonaat-calcium-magnesium met sporen van silicium”-rijk water. M.a.w. het stinkt dus niet, het is goed voor de huid en je kan er zelfs van drinken.

Het meer, dat 5000 m³ water bevat, wordt voortdurend ververst met warm bronwater.

Elke dag loopt er 3000 m³ water in en uit het meer.

Om een beetje variatie aan te brengen voor de bezoekers, werden er in het meer nog twee grote whirlpools aangebracht van respectievelijk 37 en 39°C.

In de nabijheid van het thermale meer is er een grote verwarmde serre gebouwd zoals je kan zien op de foto. Ze is voorzien van alle accomodaties: kleedkamers, douches; wc’s,…en een bar en restaurant waar we na het zwemmen nog lekker gegeten hebben.

Les vignobles en terrasses

2010-12-12T05:28:00.000-08:00

Zwitserland is ten huize Spaghetti niet alleen bekend om de lekkere gruyèrekaas en toblerone chocolade, maar ook om haar mooie witte wijnen.

Een kleine toelichting is hier misschien gepast. Immers, zoals de gewaardeerde lezer weet is reizen steeds een beetje leren.

De wijnbouw in Zwitserland concentreert zich voornamelijk rondom het meer van Genève, de streek waar onze vrienden wonen.

Hier worden vooral witte wijnen gemaakt van de chasselas-druif.

Een bekende witte wijn geproduceerd met deze druif is de Dézaley.

In de buurt van Lausanne, liggen kleine dorpjes zoals Cully, Lutry, Epesses, St Saphorin,… verspreid op de heuvels rond het grote meer.

Je kan ze met recht en rede wijndorpjes noemen, vermits de wijnbouw, en afgeleiden, er zowat de enige economische activiteit is.

Alhoewel het meer bijna volledig omgeven is door hoge bergen, die een groot gedeelte van het jaar besneeuwd zijn, lukt het verbouwen van druiven hier wonderwel.

De mensen kunnen hier blijkbaar profiteren van een microklimaat dat milder is dan je zou verwachten.

Niet voor niets zijn Montreux en Vevey, die hier op een boogscheut vandaan liggen bekend en geliefd bij de rijken van deze aarde.

Reeds vanbij de eerste aanleg van deze wijngaarden maakt de wijnboer gebruik van de, vandaag “hot” item, zonneenergie, en wel op drie manieren.

Ten eerste door de rechtstreekse zonnestraling die vanwege de helling van de heuvels rond het meer, bijna loodrecht invalt op de wijnstokken.

Ten tweede door het water van het meer dat functioneert als een spiegel en het zonlicht reflecteert naar de hellingen en de vigne toe.

Tenslotte slaan de stenen muurtjes, waarmee de wijngaarden zijn omzoomd, de zonnewarmte op gedurende de dag en geven deze warmte geleidelijk terug af gedurende de nacht.

Deze wijngaarden vereisen natuurlijk veel handwerk. Niet alleen bij het onderhouden van de planten, maar tevens bij het onderhouden van de muurtjes. Dat verklaart tendele de hogere prijs van deze wijnen die amper geexporteerd worden.

Wil je deze mooie wijntjes proeven, dan moet je haast terplekke gaan. Is dat geen goede reden om deze streek te leren kennen?

Dank zij onze zwitserse vrienden hebben wij in deze omgeving al mooie wandelingen gemaakt en lekkere witte wijntjes gedronken.

Waarvoor nogmaals dank.

København

2010-12-02T10:35:00.000-08:00

Om in de winterse sfeer te blijven waarin we nu momenteel ondergedompeld zijn, vertel ik u eerst over ons verblijf in Kopenhagen, hoofdstad van Denemarken.

Denemarken kan je eigenlijk best beschrijven als het verlengde van Nederland. Het lijkt immers veel op Nederland. Het is een plat land met vééééél water. Vermits la Ingritta er vrij noord europees uitziet, spraken de mensen ons steeds aan in het deens wat voor ons echter een overstaanbaar taaltje is. Gelukkig spreken alle denen ook onvoorstelbaar goed engels zodat de babylonische spraakverwarring uitbleef.

In de nieuwe buurten aan de waterkant roept Kopenhagen wel herinneringen op aan Rotterdam.

In het centrum, waar de lanen breed zijn en de officiële gebouwen ouder, denk je dan weer soms wat van Parijs te herkennen.

Kopenhagen is natuurlijk een toeristische stad met een fameus grote en mooie shoppingszone die autovrij gemaakt is, vele koffiehuizen, cafés en restaurants van alle prijsklassen.

Je kan er ook gaan eten bij Noma. Een restaurant met twee Michelinsterren. De naam is een samentrekking van twee woorden: "nordisk" ('Scandinavisch') en "mad" (eten). Noma staat bekend om zijn interpretatie en herontdekking van de Scandinavische keuken. In 2010 werd het tot beste restaurant ter wereld verkozen.

Wij zijn er niet binnengeraakt vermits het al volgeboekt is voor de volgende 6 maand. Trouwens voor een etentje betaal je er algauw 200 euro per persoon, hetgeen we ons, sinds we halftijds werken, niet meer kunnen permitteren (!).

Ja, de prijzen in Kopenhagen liggen wel wat hoger dan in Antwerpen en bovendien werken ze er nog met deense kronen. Haal je ze uit de muur dan betaal je nog extra omzettingskosten aan je bank.

Gelukkig zijn er ook nog prachtige musea, zoals het Statens Museum for Kunst

dat voor iedereen gratis is en de Ny Carlsberg Glyptotek dat gratis is op zondag.

In het Statens Museum konden we naast vele hollandse meesters enkele werken van Jacob Jordaens bewonderen. Ny Carlsberg Glyptotek is een beeldenmuseum opgericht door de bekende bierbrouwerij waar we niet uitgekeken raakten op een mooie verzameling Etruskische kunstvoorwerpen.

Naast dit museum ligt het bekende Tivoli, één van de oudste “tuin-pretpark” van Europa. Het is van dezelfde bouwperiode als onze Zoo in Antwerpen en ligt trouwens ook naast het centraalstation.

Wij hebben het ’s avonds bezocht, terwijl de attracties baden in het licht van duizenden lampen.

Het appartement van onze buren ligt in de nieuwe woonwijk Holmen, Kopenhagens vroegere scheepshaven. In deze wijk zit je ook vlakbij het nieuwe modernste operagebouw ter wereld (2005),

en niet ver van het beroemde kleine zeemeerminnetje uit het sprookjesverhaal van Hans Christian Andersen.

Daar zijn we natuurlijk speciaal voor omgewandeld. Het beeldje was immers pas terug van een eerste verre reis naar Shangai waar het maanden te kijk stond in het deense paviljoen op de wereldtentoonstelling.

Voor ons was dit, mede dankzij de rondleidingen van onze vrienden, een mooie kennismaking met deze strakke, koele stad.

Bedankt Hugo en Cecilia!

November! Alle seizoenen in één maand.

2010-11-26T13:38:00.000-08:00

Nu we een weekendje thuis blijven kan ik het verslag maken van onze escapades gedurende de voorbije novemberweken.

November zat immers dit jaar vol met uitstappen in zuid, oost en noord Europa.

In deze eerste aflevering wil ik de gewaardeerde lezer laten proeven van de verschillende omgevingen en sferen waarin we werden ondergedompeld.

Begin november, herfstvakantie in Vlaanderen maar niet meer in Nederland, boekten we een ultralast minute reis bij onze nederlandse vrienden van www.allereizenopeensite.nl

Vanuit Rotterdam vlogen we naar Malaga en dan met de bus verder naar Torremolinos.

Een prachtige kamer met uitzicht op zee in hotel Riu Belplaya was onze slaapplaats voor een week van zonnekloppen en veel wandelen, zowat 100 km die week, langs de lange passeo marittimo. Dit was 100% zomerse sfeer.

In het lange weekend ter gelegenheid van 11 november, dat voor ons duurde tot en met maandag 15 november, bezochten we onze vrienden in Zwitserland.

Naast een stadsbezoek aan de hoofdstad Bern, proefden we hier tevens van een zonnige herfstwandeling in de wijngaarden op de heuvels rond het meer van Genève.

Het vorige weekend, van 19 tot 22 november tenslotte, werden we uitgenodigd door onze edegemse buren, Hugo en Cecilia, die tijdelijk in Kopenhagen wonen, om enkele dagen bij hen te verblijven.

Als bekwame gidsen leidden ze ons door de stad en toonden ons de karakteristieke en minder bekende gezichten van Copenhavn.

Door de vroege zonsondergang en de lage temperaturen raakten we hier in de winterse sfeer.

We kregen dus vele indrukken te verwerken in deze maand november waarvan ik de gewaardeerde lezer in een volgende schrijven nog verder hoop te berichtten en zodoende te verstrooien.

Calais, pas de Calais

2010-10-12T13:36:00.000-07:00

De zomer van 2010 behoort nu definitief tot het verleden.

Het laatste nazomerse weekend reserveerden we een overnachting in Calais in een hotel op de plage. Mijn goede collega’s Chantal en Noël zijn reeds een tijdje geïnteresseerd in dit hotelletje, en ja, volgens ons is het wel degelijk een aanrader.

Hier moeten we zeker samen terugkomen.

Zaterdag bleef de mist hardnekkig hangen boven de kust en “les deux caps”.

Na een korte strandwandeling besloten la Ingritta en ikzelf dan maar om het over de shoppingboeg te gooien. We wenden de steven richting “l’Usine d’Opale”,
een outlet-shoppingcenter niet ver van Calais, waarin Chantal ook wel geïnteresseerd zal zijn.

Zondag was zoals de naam belooft. Zon-dag.

Na een geslaagd ontbijt gooiden we het anker uit aan de pier, of la jetée du port de Calais, om tussen de vissers naar de overzetboten te kijken.

Deze “mail”boten brengen onze engelse medemensen vanuit Dover naar Calais alwaar ze zich graag tegoed doen aan typisch franse spijs en drank.

Na het bootkijken stapten we het strand af tot de duinen van Sangatte om daar te genieten van de zon.

Nadien een cabrioritje naar Wimereux, een typisch en mooi badstadje juist ten noorden van Boulogne sur mer.

Veel wandelvolk op deze zondag. De mensen genieten van de zon, en van ons belgisch bier.

Mooie afsluiter van een geslaagd weekend pas de Calais.

Fietsen in Nederland

2010-05-19T11:27:00.001-07:00

In een bepaald opzicht bevalt Nederland ons wel.

Vorig weekend keerden we immers terug naar Noordwijk, aan zee, de omgeving van de tulpenvelden, waar we, zoals de aandachtige lezer zich nog herinnert, voor twee weken ook reeds Keukenhof bezochten.

Nu gingen we om daar te fietsen!

Ja, dan kan je niet beter kiezen dan Nederland.
De Nederlanders hebben dat prachtig practisch georganiseerd.

Overal tref je fietspaden aan, meestal gescheiden van de rijbaan en bijna evenbreed als de autorijbaan, dus ook met 2 baanvakken, gescheiden door een mooie streeplijn.

We fietsten een mooie gevarieerde route.

Door de duinen, langs de Amsterdamse Waterleidingduinen (! die namen toch!), verder langs de Leidse trekvaart en de tulpenvelden,

en de tulpenvelden natuurlijk!Overal tulpenvelden.

Helemaal tot Zandvoort aan zee en dan terug naar Noordwijk waar we vertrokken waren.

Zoals de aandachtige lezer terecht opmerkt hebben we, eens halfweg gepasseerd, onze fietsen gekeerd en zijn we teruggedraaid!

Ja, kom daar maar eens achter, La Ingritta die hou je niet bij!

Naar de kust nu!

2010-05-08T11:04:00.000-07:00

De tweede vakantieweek van de paasvakantie bracht ons naar de kust van de Languedoc.

Ik lees dat deze kuststrook toeristisch werd uitgebouwd in de jaren 60 van de vorige eeuw om de toeristen, die op weg waren naar de spaanse costas, hier reeds de zandstranden te geven die ze enkele honderden kilometers zuidwaarts gingen zoeken.

Ons vakantiedorp was Valras Plage, waar we een huisje huurden in een vakantiedomein.

Pasen is traditioneel het begin van het verhuurseizoen.

De bezettingsgraad van de huisjes is dus nog aan de lage kant, zodat we konden kiezen voor een huis met ruimte voor 6 personen. Kies in Frankrijk nooit voor een huis, appartement of studio voor 2 personen als je met 2 personen bent! Een huisje voor 6 personen is comfortabel voor 2, met een extra kamer voor je bagage en een ruime kast om je kleren in uit te hangen.

Valras Plage is een familiebadplaats, met een prachtig breed, maar dus een beetje eentonig zandstrand, een kilometerlange wandeldijk die je naar de vele goede en niet dure restaurants brengt en een kleine haven.

Een stad zeker de moeite waard om een dagje te vertoeven en dichtbij ons dorp is Béziers.

Het is een stad die je makkelijk te voet kan ontdekken met enkele leuke hoekjes. Vooral het plein voor de Cathédrale Saint-Nazaire dat boven de Pont de l’Orb ligt is erg mooi.

In de kathedraal ontdekten we nog een plaat die herinnerde aan de belgische vluchtelingen die hier tijdens de eerste wereldoorlog opgevangen werden.

De omgeving, van strand over lagune tot wijngaarden, leende zich uitstekend om te wandelen...of te fietsen.

We reden een stukje met de cabrio en wandelden dan verder in bekende kustplaatjes waaronder Cap d’Agde en Sète.

Toen we langs het brede kanaal in Sète wandelden waarrond de oude stad ligt, dachten we even aan Venezia. Maar slechts even, juist lang genoeg voor een foto!

Einde van een mooie kennismaking!

Languedoc inlands

2010-05-04T11:58:00.000-07:00

In deze frisse meidagen denken we graag terug aan de mooie warme dagen die we gedurende de paasvakantie beleefden in een mediterrane omgeving. Paasdagen in de Languedoc in zuid-west Frankrijk.

Deze voor ons totdan onbekende streek heeft ons aangenaam verrast en heel wat geboden.

De eerste week huurden we een mooi appartement vlakbij Homps, practisch naast het romantische Canal du Midi, tussen Narbonne en Carcassonne.

Het is een geheuvelde streek bezaaid met mooie oude dorpjes waarvan Minerva wel een prachtexemplaar is.

Dit middeleeuwse dorp heeft zijn naam gegeven aan deze streek, de Minervois, die de gewaardeerde lezer ongetwijfeld ook kent van de gelijknamige wijn uit de Pays d’Oc.

Aan wijngaarden geen gebrek. Deze streek is het grootste wijngebied ter wereld! Meer dan 350.000 ha aan wijngaarden staan hier te groeien in de zon.

De streek, ook wel katharenland genoemd, is tevens rijk aan geschiedenis waarvan je de sporen vooral terugvindt in kastelen zoals in Carcassonne, kloosters zoals het prachtig gerestaureerde klooster van Fontfroide

en kerken, bv. het kleine zevenhoekige kerkje van Rieux.

Het Canal du Midi, dat een deel vormt van de waterweg tussen de atlantische oceaan en de middellandse zee, werd oorspronkelijk aangelegd voor het transport van de wijnvaten.
Het is een prachtstuk van industriele architectuur met vele sluizen en overbruggingen van beken en riviertjes.
Eén van de mooiere dorpen langs dit kanaal is Homps, waar een vrij grote haven is van toeristenboten. Men kan ze huren voor enkele uren of dagen.

Erg snel schiet je niet op met zo'n boot. Je moet immers al de sluizen passeren met zo'n waterding.

Het is dus eerder een trage vorm van vakantie, ongeveer op wandeltempo schiet je op.

Le Somail, waar de boten aanleggen omdat er wel wat eetmogelijkheden zijn is een ander mooi dorpje dat meer westelijk ligt langs het kanaal.

Wij varen wel niet met de boot, maar we zijn ook met de cabrio hier gestopt om wat lekkers te eten op een terras naast het kanaal!

Narbonne, waar het kanaal doorloopt, heeft romeinse wortels.

Reeds in dit tijdperk was de stad bekent voor haar wijn. De romeinen transporteerden de drank naar Rome langs de romeinse heirbaan, de via domitia, waarop je in het centrum nog een stuk kan wandelen.

Narbonne is tevens de geboortestad van Charles Trenet

Zing er maar een vrolijk, zonnig liedje bij!

Alla prossima!

Keukenhof

2010-05-02T12:57:00.000-07:00

Als gevolg van de vele vrije tijd die we te danken hebben aan onze halftijdse opdracht trekken we geregeld op uitstap, zodat we nog amper toekomen aan het bloggen.
We reizen om te leren natuurlijk, maar ook om te genieten.
Daarom willen we de gewaardeerde lezer natuurlijk graag laten meekijken naar deze uitstappen.
Ik maak dus nu even tijd vrij om een klein beeldverslag van onze jongste uitvlucht te verzorgen.
Ongetwijfeld vul ik later de onstane hiaten tussen Cyprus en keukenhof nog verder aan.Een bezoek aan het prachtige bloemenpark, keukenhof, te Lisse, niet zo ver van Amsterdam, stond al langer op ons verlanglijstje. Het bloemendomein is maar geopend van half maart tot half mei, dus enige planning in onze drukke agenda was hier wel vereist.
Het liefst heb je natuurlijk ook het mooie weer mee zodat de bloemenpracht nog beter uitkomt op de honderden foto’s die we ongetwijfeld gingen nemen.1 mei leek ons een geschikte dag. De dag na konigingendag is dé dag om dit bij uitstek hollands landschap te bewonderen.
Het park wordt dagelijks bezocht door duizenden mensen die hun ogen komen uitkijken naar de honderden perken met kleurrijke bloemen, en niet alleen tulpen, die tussen de lentefrisse bomen en de waterpartijen werden aangeplant.
Je krijgt hier een overshoot van kleuren die zo overweldigend is dat je regelmatig moet gaan zitten en een glaasje drinken in één van de paviljoenen met koninklijke namen als Beatrix, Wilhelmina, Willem-Alexander…, die het park rijk is.
Veel hollanders, terecht fier op dit park, maar evenveel toeristen dit hier voor een babylonische spraakverwarring zorgen.
Elk seizoen wordt er gewerkt rond een bepaald thema. Dit jaar was dat “from Russia with love”, zodat er opmerkelijk veel russisch te horen viel bij de toeschouwers.

Romeinen

2010-03-06T02:28:00.000-08:00

Terwijl hier ter lande, het kwik amper tot 5 °C opklimt, denken wij graag terug aan de 20°C waarbij wij onze uitstappen maakten op Cyprus.
Paphos, onze verblijfplaats, was eeuwenlang de hoofdstad van Cyprus.
De verschillende heersers over het eiland hebben hier dan ook hun stempel gezet.
De romeinse gouverneur van het eiland woonde in Paphos. Hij betrok één van de prachtige villa's die hier in de stad gebouwd werden voor de romeinse elite.
Al deze villa's werden versierd met uitzonderlijk mooie mozaïkvloeren met thema's uit de Griekse mythologie. Deze mooie vloeren zijn recent blootgelegd en nu in al hun pracht te bewonderen.
De belangrijkste villa is het "huis van Dyonisos" met mooie mozaïken over deze romeinse god van de wijn, die in deze regio sinds mensenheugnis wordt geproduceerd.

Een tweede belangrijke site die we konden bezoeken met dit mooie weer was "the tombs of the kings".

Ondanks wat de naam laat vermoeden, werden hier nooit koningen begraven.
Het zijn rotsgraven van wederom de griekse en later romeinse elite van Paphos.
De oudste graven dateren van de 4de eeuw vóór Christus.

De site is op een heuvel gelegen, met uitzicht op de blauwe zee.
Voorwaar een prachtige locatie als laatste rustplaats.

Very British indeed!

2010-02-27T11:51:00.000-08:00

Sinds 1960 is het eiland onafhankelijk, maar volgens ons nog steeds bezet door de Britten.

Bijna alle bewoners, die meestal ook immigranten zijn, spreken engels, je rijdt hier links op de weg en je drinkt hier natuurlijk geregeld a pint of lager beer.

Overal zie je uithangborden die good english food aanprijzen.

In ons hotel, waar naast één vliegtuigje Belgen, vier vliegtuigen Britten neergestreken waren, kon je elke morgen onbeperkt genieten van een real english breakfast met eieren in alle vormen, spek, bacon, worstjes, bonen, warme tomaten, champignons, dit alles voorzien van de nodige HP-sauce en ketchup, tevens pancakes en natuurlijk toasted bread met sinaasappelmarmelade en honing, om maar de belangrijkste zaken te vermelden.

Daarnaast kon je je natuurlijk tegoed doen aan kazen, ham, salami, vers fruit, opgelegd fruit, gedroogd fruit, griekse yoghurt, viennoiserie, muësli, thee, koffie en fruitsap.

Wij zijn er niet in geslaagd om alle onderdelen van dit ontbijt te proeven, gedurende de week dat we in dit prachtig hotel verbleven, maar elke morgen maakten we het mee dat er gasten waren die alle lekkernijen tijdens één ontbijt naar binnen werkten.

Ons hotel Saint George , was gelegen aan de kuststrook waar kolonel Georgos Grivas, in 1955 met enkele medestrijders, nationalisten aan land gekomen was om de guerillastrijd te beginnen tegen de britse bezetter.

Grivas was een kolonel van het griekse leger en groot voorstander van aansluiting van Cyprus bij Griekenland.

Zijn standbeeld staat voor het bevrijdingsmonument, juist buiten het hotel.

Hij richtte tevens de EOKA op, de nationale organisatie van Cypriotische strijders, waarvan je langs het strand nog enkele recente gedenkplaten ziet.

De Grieks- en TurksCyprioten leefden eeuwen, meestal op gespannen voet, samen op dit eiland wat o.a. resulteerde in het in brand steken van elkaars moskeeën en kerken. In de jaren ’70 leidde dit tot een uitbarsting van geweld met hevige gevechten in Nicosia, de hoofdstad, waar tevens Griekse en Turkse troepen gelegerd waren.

De Engelsen kwamen terplaatse om de vrede te bewaren en de strijdende partijen te scheiden. Dit was het begin van de groene lijn, de demarcatielijn die de stad, als enige in de wereld, en tevens het gehele eiland in tweeën snijdt. Vandaag zijn de engelsen vervangen door een VN-vredesmacht (UNFICYP).

De gehele geschiedenis van Cyprus wordt beheerst door vreemde mogendheden die het beschouwden als een wingebied met grote strategische waarde.

Naast de weelderige plantengroei, het lijkt wel lente, zijn er dan ook vele historische sites die van het eiland in dit seizoen een aantrekkelijke bestemming maken.

Κύπρου

2010-02-23T12:14:00.000-08:00

Onze zoektocht naar warmte en zonlicht in de krokusvakantie is niet zonder resultaat gebleven. We hebben echter lang moeten wachten en snel beslissen om met het nodige geluk toch een plaatsje onder de volle zon te vinden op een europees eiland met heel wat historie en bezienswaardigheden.
Zoals de aandachtige lezer van onze vorige verslagen nog wel weet, reizen wij immers om te leren. We kiezen dus steeds een bestemming waar we wat wijzer van worden.
Woensdagavond 10/02 boekten we een last minute aanbieding om vrijdagmiddag 12/02 te vertrekken naar Paphos op Cyprus. De voorgaande week hadden we het weer en vooral de voorspellingen in europa aandachtig gevolgd via alle beschikbare meteosites.
Enkel het oostelijk bekken van de middellandse zee bood hier enig soelaas. Terwijl het in het zuidwesten regende scheen de zon boven Cyprus.
Dit eiland was voor ons een mooie onbekende op 4 uur vliegen van Brussel. Het eiland trok ons zeker wel aan gezien haar strategische ligging op het snijpunt van het europese, aziatische en afrikaanse continent. Onze nieuwsgierigheid werd nog aangescherpt door de griekse mythologie waar het eiland wordt beschouwd als de geboorteplaats van Aphrodite.

Nu doen de cypriotische vrouwen wel hun best, maar schoonheden zijn het zeker niet.
Het zijn trouwens vooral engelse vrouwen die hier het straatbeeld bepalen en dan weet je wel wat je je hier bij moet voorstellen qua kleding!
Dat is natuurlijk niet toevallig zo. Cyprus was immers tot 1960 een kroonkolonie van de Britten.
Maar daarover in een volgend stukje wat meer.

Gabrielle d’Annunzio

2010-01-16T12:30:00.000-08:00

Rondom het Gardameer kan je niet alleen prachtig wandelen, je kan tijdens deze wandelingen ook nog wat opsteken. Het motto getrouw, "wij reizen om te leren" zijn wij steeds op zoek naar wetenswaardigheden en bezienswaardigheden in de omgeving.

Salo, een provinciaal stadje aan het Gardameer, was ooit de hoofdstad van de Italiaanse Sociale Republiek, een fascistische marionettenstaat, die in 1943 door de duitse bezetters werd opgericht, na de capitulatie van het toen nog koninkrijk Italië.

Benito Mussolini stond tot aan de bevrijding in 1945 aan het hoofd van deze republiek.

Over deze periode werd door Pier Paolo Pasolini de film:”Salò o le 120 giornate di Sodoma” gemaakt.

Salo is ook de geboorteplaats van Gaspare di Salo, de eerste vioolbouwer ter wereld.

Gardone Riviera is een buurstadje van Salo.

Het is vooral bekend voor Il Vittoriale degli Italiani, de villa van Gabrielle d’Annunzio.

Gabrielle d’Annunzio was schrijver, dichter, politicus, soldaat, vliegenier, maar ook vooral bekend als latinlover.

Hij woonde in deze afgelegen villa op een heuvel aan het Gardameer van 1921 tot aan zijn dood in 1938.

In zijn testament schonk hij deze, naar zijn idee ingerichte villa met een enorme tuin vol kunstwerken, aan het italiaanse volk.

" Io ho quel che ho donato", ik bezit al ik heb weggegeven, is als herinnering hieraan in een driehoekige steen gebeiteld boven de ingang van het domein.

Het indrukwekkende geheel is nu te bezoeken en is erg populair, ook bij de italianen.

Gabrielle d’Annunzio was als politieker zeer wispelturig. Hij begon als conservatief en over extreem links belande hij uiteindelijk in het fascistische kamp waar hij medestander werd van Mussolini.

Hij was een erg geliefd dichter en werd zelfs lid van de Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique.

Op het hoogste punt van het domein bouwde de architect Moroni, na de dood van d’Annunzio een openluchtmausoleum van wit marmer. Het lijkt wel een romeinse grafheuvel met drie danteske kringen. Het is gebouwd in de traditie van de fascistische architectuur.

De Commandante rust er in een hoge sarcofaag, omringd door tien legionairs uit Fiume, nu Rijeka in Kroatië, als Arthur te midden van de ridders van de Ronde Tafel.

Je hebt van daar een prachtig uitzicht over het Gardameer.

Lago di Garda

2010-01-13T10:03:00.000-08:00

Gedurende de kerstvakantie hebben la Ingritta en ikzelf nabij het Gardameer gewoond.

Dit meer en zijn omgeving in het noordoosten van Italie is in de zomer erg in trek bij de toeristen. Juist om die reden was het voor ons nog een onbekend gebied.

De horden duitsers, nederlanders en ook belgen die hier ’s zomers in de talrijke campings neerstrijken hebben echter overschot van gelijk. Het is een mooie plek.

De kerstvakantie leek ons een gepaste periode om de streek als reiziger te verkennen zonder voortdurend in de file te moeten staan tussen de toeristen.

Ja kerststallen zijn ook hier erg geliefd, net zoals in de rest van Italië.Wij hebben ook vrienden die in Centenaro, een dorp in de buurt van het Gardameer wonen. Hen een bezoek brengen was de tweede reden van onze reis.

Onze uitvalsbasis is het agriturismo “Il Ghetto” in Soiano del Garda, een dorpje aan de zuidkant van het meer.

We kozen deze locatie omdat je je hier, in de vlakte, makkelijker kan verplaatsen en dichter bij de steden zit. Het agriturismo ligt op een heuvel, aan de rand van een kleine borgho, midden de olijfgaarden. Het agriturismo bestaat al enkele jaren, maar vorig jaar is het uitgebreid met een aantal nieuwe appartementen waarvan wij er een betrokken.

Het Gardameer is het grootste meer van Italië.

Het grenst aan 3 regio’s: Alto Adige in het noorden, Lombardia in het westen en de Veneto in het oosten.

In het noorden is het meer smal en omgeven door hoge bergen zodat het daar doet denken aan een fjord. Het meer is breed en omgeven door heuvels en vlakte in het zuiden.

Het meer en zijn omgeving kan blijkbaar genieten van een zacht microklimaat want hier vindt men de noordelijkste olijfgaarden in Italië.

Deze olijfgaarden werden aangepland ten tijde van de romeinse overheersing. Er is zelfs een plaatsje, toepasselijk Limone genoemd, waar citroenen groeien en geteeld worden.

Verder is het Gardameer natuurlijk bekend van schitterende wijnen zoals Bardolino, Valpolicella, Soave,…die ter plekke natuurlijk beter smaken dan hier.

Aan de zuidrand liggen enkele steden met een rijk cultureel patrimonium. Brescia, bekend van de romeinse nederzettingen, Mantova bekend van de duca di Mantova, een personage uit de populaire opera Rigoletto van Verdi en Verona, bekend van de prachtige arena waar elke zomer een aantal opera’s uitgevoerd worden.

Niet zo ver van onze verblijfplaats ligt het smalle maar mooie schiereiland van Sirmione, een dorpje met aan de ingang een echte middeleeuwse burcht en op het uiterste eindpunt de resten van een gigantische romeinse villa. In dit dorp zijn er tevens thermale baden.

Heet zwavelhoudend water waaraan sinds de tijd van de romeinen vele geneeskundige eigenschappen worden toegeschreven. Wij vonden het gewoon aangenaam en uniek als locatie.

Rondom het meer zijn er trouwens nog meer plaatsen waar vulkanische activiteit merkbaar is. In 2004 was er zelfs een aardbeving in Salo, een stadje aan de westoever.

We bezochten Salo, maar hierover verneemt de lezer meer een volgende keer!

La Suisse/ Der Sweiz/ La Svizzera

2009-12-18T13:54:00.000-08:00

Nog een ander voordeel aan een halftijdse opdracht in het PITO is dat je tijdens de examenperiode enkel die dagen naar school hoeft te komen waarop je normaal lesgeeft.

Zo kwamen we tot de prettige vaststelling dat we beiden, Ingrid, die in haar school maar een beperkte toezichtsperiode heeft die ze dan nog zelf kan plannen, en ik, reeds donderdagmiddag 10 december de koffers konden pakken en de auto instappen voor een extra lang weekend bij onze vrienden in Zwitserland.

Daniel is een studievriendin van Ingrid die reeds meer dan 20 jaar in de buurt van Lausanne woont samen met Thomas, die een echte zwitser is, en hun twee dochters.

De meisjes spreken Vlaams (met de moeder), Duits (met de vader), Frans (op school) en af en toe ook nog wat Spaans (met de kuisvrouw) en Italiaans (met ons op reis in Italië).

Net zoals België, is Zwitserland een meertalig land waar je op elke verpakking van etenswaren die je in een warenhuis koopt gratis een les krijgt in vertaling van Frans naar Duits naar Italiaans. Erg interessant voor een taalgeïnteresseerde zoals Signore spaghetti.

Lausanne ligt op zowat 700 km van Antwerpen. Via autostrade en superstrade met de nodige stops voor eten en drinken duurt deze rit zowat 9 uur.

Dat hadden we er wel voor over om zo een lang weekend van drie dagen met onze vrienden door te brengen en dan op maandag de rit in omgekeerde zin te doen.

Dinsdag werd ik terug in het PITO verwacht om aan de SIRA lln les te geven.

Ik hoef u niet te vertellen dat zwitserland naast een prachtig en gevarieerd landschap ook mooie historische dorpjes en steden bezit waarvan de straten, pleinen en monumenten meestal uiterst verzorgd zijn. Alles proper netjes en geordend, zo zijn de zwitsers gekend!

Een italiaans weekend in Parijs

2009-12-03T08:52:00.000-08:00

Van vrijdag 27 tot zondag 29 november 2009 namen la Ingritta en ikzelf de tijd om een eindejaarsbezoek aan de lichtstad te brengen. In deze periode krijgt de stad extra glans door de schitterende verlichting van de Champs Elysées en de grand magasins.

Tevens maakte ik dankbaar gebruik van dit stadsbezoek om onze, nu reeds traditionele jaarlijkse Pito-à-Paris-reis, ietwat voor te bereiden.

De hoofdreden echter was een aantal tentoonstellingen die we graag wilden bezoeken, gezien ze één voor één “de” italiaanse kunst als onderwerp hadden.

Ons eerste bezoek betrof het prestigieuze Louvre, waar naast de prachtige permanente tentoonstelling, die we met de leerlingen in maart bezoeken, telkens ook tijdelijke expo’s doorgaan die zonder uitzondering van een hemelshoog niveau zijn.

« Titien, Tintoret, Véronèse – Rivalités à Venise »

Titiano, Tintoretto en Veronese leefden en werkten in het Venetië van de tweede helft van de 16de eeuw.

De drie schilders-concurrenten bekampten elkaar met het penseel en dongen alle drie naar de mooiste opdrachten van de adel en de kerk. De tentoonstelling toont dan ook het resultaat van hun italiaanse creativiteit en artistieke vernieuwingen die ontstonden als gevolg van hun rivaliteit.

In het museum Jeu de paume bij de tuilerieën loopt een prachtige tentoonstelling, la Grande Parade, rond maestro Federico Fellini, de bekende italiaanse regisseur.

Het is een thematische tentoonstelling die het leven en het werk van de regisseur in beeld brengt. Zijn films zijn vooral gëinspireerd door zijn dromen, die hij nauwgezet uittekende en door de “vrouw“, type femme fatale, prostitué. Hij heeft van 1950 tot 1980 films gemaakt, maar zijn meest gelauwerde films, zoals “La dolce vita” dateren van de zestigerjaren. In het jeu de paume kan je film- en geluidsfragmenten bekijken en beluisteren die een prachtig beeld vormen van deze tijdsperiode. De tentoonstelling is een aanrader. Je moet je wel haasten als je ze wil gaan bekijken, want ze loopt nog slechts tot 17/01/10.

Onze derde tentoonstelling bezochten we in het musée de la vie romantique, een stadsmuseum in een rustige wijk in het noorden van Parijs. Souvenirs d’Italie (1600-1850) is een selectie van werken van franse artiesten die de klassieke italië-studiereis maakten in de 17^de tot 19^de eeuw. Ook zij waren, net zoals wij, enthousiast over de cultuur en de open bevolking van dit mediterrane land, de pittoreske en gevarieerde landschappen en het speciale warme licht.

Al deze elementen zorgen er immers voor dat “il bel paese” als een magneet kunstenaars naar zich toetrekt. Daar moesten wij eigenlijk niet meer van overtuigd worden, maar het is toch altijd prettig om bevestiging te krijgen van iemand die met kennis van zaken kan spreken.

Tot in maart 2010!

De Algarve, nader bekenen.

2009-11-16T13:15:00.000-08:00

De lezer die aandachtig de eerste foto van het vorige leesstukje bekeken heeft, zal zeker opgemerkt hebben dat er niet alleen op het strand onderaan de kliffen mensen staan, maar dat ook bovenaan op de rand van de klif een man poseert.
Zeker niet de schrijver van dit stukje, maar een visser met werphengel!
Die mannen, nooit een vrouwelijke visser gespot, hebben een wel erg riskante sport uitgekozen.

Tijdens onze wandelingen kwamen we ze op de meest onmogelijke klifranden tegen.
Zo hebben ze natuurlijk een “uitstekende” positie om te vissen in de oceaan, maar niet zonder risico. De kliffen zijn immers zowat 60 m hoog!

In het dorpje waar we gelogeerd waren, Carvoeiro, blijkt er ook een vissertraditie te zijn. Er is echter geen haven.
De kleine visserssloepen liggen op het strand en worden naar zee geduwd door ze te laten glijden over kleine houten balkjes die telkens van achter, naar vóór het bootje verlegd worden.
Vandaag gebruikt men deze sloepen om toeristen te vervoeren naar de grotten langs de kust.

Het is aangenaam vertoeven in de algarve, niet in het minst wegens het prachtige najaarsweer en de mooie omgeving die nog niet verstoord is door hoogbouw.
Ook in het najaar is de, al dan niet natuurlijke plantengroei nog weelderig bloeiend in deze kuststreek.Eens je het binnenland inrijdt zie je echter wel dat het daar minder vruchtbaar is en dat het er tijdens de zomer waarschijnlijk gloeiend heet wordt.

Maar wij hebben nu wel van het zonnetje genoten.

Algarve, een eerste impressie.

2009-11-13T12:59:00.000-08:00

Deze herfstvakantie in de Algarve, was een aangename kennismaking met de indrukwekkende klifkusten in het zuidwestelijk deel van Europa.

Het uiteinde van een continent met prachtige kalkformaties opgebouwd uit sedimentlagen van schelpdieren die nog goed waarneembaar waren in de rotsen.

We hadden deze locatie last-minute gekozen omdat de weersvoorspellingen van de spaanse en portugese meteo zo veelbelovend waren.
De weergoden hebben ons inderdaad, van zaterdag 31/10 tot zondag 8/11, niet ontgoocheld.
Een volle week zon en temperaturen boven de 22 graden blijkt hier in november geen echte uitzondering te zijn.

Vandaar dat deze gewesten zééééér in trek zijn bij onze engelse vrienden die zich hier met al de pubs en the english food al snel thuis voelen.
Ook de duitse medemens loop je (sehr) frequent tegen het lijf.

Het is trouwens dank zij de duitse-online-tak van het neckermann reisagentschap en via de flüghafen van Köln-Bonn dat we hier geraakt zijn.
Een prima organisatie die ons met een taxibusje van het vliegveldje van Faro naar ons hotel in Carvoeiro voerde.

Het hotel Baia Cristal heeft ons een prima verblijf bezorgd in een aangename ruime kamer met tuin.

Zwembad en ligstoelen rondom waren onweerstaanbaar en een vast onderdeel van onze dag die we meestal aanvulden met een bezoek aan het prachtige romantische strand vlakbij het hotel: Praia de Centeanes

We maakten er een echte sportieve vakantie van door elke dag, of bijna elke dag, een twintigtal km te wandelen over en langs of onder de prachtige kliffen die zich naar oost en west uitstrekken.

Ter illustratie voeg ik nog enkele beelden toe die toch enigszins een idee geven van de panorama’s die we tijdens onze wandelingen konden bewonderen.

Amsterdam, de laatste dag

2009-10-27T13:23:00.000-07:00

’s Morgens, zo rond 9 uur worden we gewekt door het ruisen van de bomen in het amsterdamse bos en door de toeloop van behoorlijk wat frisse amsterdammers die een balletje komen kloppen op één van de indoortennisvelden van het sportcentrum waarvan het hotel deel uitmaakt.

Ingrid beslist om de dag te starten met het trekken van enkele baantjes in het hotelzwembad. Daarna, met flinke trek naar het ontbijtbuffet!

De kamer moet vrijgemaakt worden, het hotel is immers uitgeboekt voor de zaterdagnacht.

De meeste betaalbare deftige hotels in Amsterdam zitten inderdaad vol op zaterdagnacht.

Misschien heeft de marathon van A’dam die op zondag 18 oktober gelopen wordt hier ook wel wat mee te maken.

Onze bagage plaatsen we in de auto en we starten met een wandeling langs de watersportbaan vlakbij het hotel.

We nemen opnieuw de bus tot het centraal station deze keer..

Daar kan je inschepen voor een rondvaart op het IJ en de grachten.

Vermits het prachtig weer is, lijkt dit ons een mooie gelegenheid om de stad beter te leren kennen vanaf het water.

We vaarden o.a. vlakbij een replica van een 17de eeuws schip, waarvan ik de "spiegel" vastgelegd heb met de gsm.

Ingrid was één en al aandacht tijdens de becommentarieerde rondvaart.

We varen een uurtje rond en passeren vele bruggen en 17^de eeuwse herenhuizen op de Herengracht.

Na de rondvaart lessen we onze dorst op het terras van café de Zon op de nieuwmarkt waar we een mooi uitzicht hebben op één van de weinige middeleeuwse gebouwen, de Waag.

Het wordt nu stilaan tijd om een bezoek te brengen aan onze italiaanse vriend.

Galerie Witteveen op de Keizersgracht toont werken van hedendaagse kunstenaars, http://www.galeriewitteveen.nl/index.php/

De nieuwe panelen van Roberto Schiavi, hij schildert net zoals de vlaamse primitieven steeds op houten panelen en niet op doek, zijn imposant in hun eenvoud.

De onderwerpen zijn telkens met een erg fijn penseel of stift aangebracht op een meestal zwarte achtergrond. In elk werk is erg veel tijd geïnvesteerd.

Na een rondleiding voorzien van de gepaste commentaar door de kunstenaar staan we een uur later terug op de Keizersgracht.

Tijd om wat te eten.

Van de eigenaars van de Galerei hebben we een tip gekregen om lekker Chinees te gaan eten. Niet in een toeristische buurt, maar in een grote zaak waar ook groepen chinezen aan grote ronde tafels typische gerechten komen eten.

Dit Chinees restaurant vind je nabij het Rembrandthuis, in de Jodenbreestraat.

Na deze lichte maaltijd van gestoomde en gewokte spijzen bevonden we ons in de juiste stemming om de terugrit aan te vangen.

Back home.

Amsterdam, de eerste dag.

2009-10-24T04:14:00.000-07:00

Vrijdagmorgen 16 oktober, eerder rond de middag, want op onze vrije dagen houden we ervan om wat langer in bed te blijven, laden we onze reiszakken in de auto en trekken de deur achter ons dicht.

De autorit voert ons langs Breda en Utrecht naar Amsterdam, de hoofdstad van Nederland, en zowat 160 km verwijderd van onze deur.

We kennen de stad wel van vorige bezoeken, en willen onze kennis ervan graag verbreden, maar de echte reden dat we in Amsterdam zijn, is een uitnodiging, op een zaterdagse vernissage, van onze italiaanse vriend kunstenaar Roberto, die hier een aantal van zijn recente werken tentoonstelt in een gallerij op de Herengracht.

De aandachtige lezer van ons vorige verhaal zal zich herinneren dat we zonder fototoestel zaten. Dat ongemak is momenteel verholpen, dank zij een bezoekje aan de fnac in de loop van deze week en dus nà onze Amsterdam ervaring.

Toch hebben we foto’s genomen gedurende onze uitstap.

Wel ja, in de zomervakantie, nu reeds enkele maanden geleden, kochten we een gsm met ingebouwd fotoapparaat, dat we tot voorkort nooit gebruikten.

Uit noodzaak in Amsterdam hebben we dat dus wel gedaan, op hoop van zegen, want zonder enige ervaring. De foto’s zijn natuurlijk kwalitatief niet wat de lezer van deze blog van ons gewend is.

Maar, het resultaat val wel mee vind ik vooral als je beseft dat ik erin geslaagd ben om deze foto’s met Bluetoothoverdracht van gsm naar pc te zenden.

Terug naar Amsterdam nu.

Na enkele intense webzoekdagen had Ingrid een pracht van een modern hotel met zwembad gevonden dat nog redelijk betaalbaar was én in de buurt van het centrum lag.

Zuiver hotel en spa én sportcentrum Amstelpark ligt in Amsterdam Zuid, nabij het Amsterdamse bos vlak naast de watersportbaan. Zeer de moeite waard zoals je mij hier ziet in onze kamer.

Kijk verder op hun site: http://www.amstelpark.nl/nl/spa-zuiver/

Met de bus naar het centrum nu.

We stappen af aan het museumplein aangetrokken door het café van het concertgebouw dat achter een glazen wand ligt te schitteren in de zon.

We hebben inderdaad geluk met het weer in A’dam. Meestal zonnig met af en toe een wolkje vormt een prachtig decor voor een stadsbezoek, en als het dan al eens even regent, dan vluchten we het museum in.

Het Rijksmuseum is ondergebracht in een machtig, prachtig gebouw dat echter sinds jaren in renovatie is, zodat zoals op een bord aan de ingang staat niet alle zalen open zijn voor het publiek.

Eén van de voordelen van hier ’s vrijdags te zijn is natuurlijk dat er geen files zijn aan de ingang van de musea. Toen we hier zaterdag weer passeerden, stond er een menigte aan te schuiven om de Nachtwacht te kunnen bewonderen. Ook de andere werken uit Hollands Gouden eeuw zijn prachtig om te bekijken.

Spijtig dat een aantal bekende doeken van Van der Meer uitgeleend waren aan o.a het Metropolitan in N.Y.

Tenslotte, voor een korting met onze leraarskaart moet je bij de hollanders niet afkomen, die lachen ze vriendelijk weg.

Na deze culturele verrijking ging het langs de bekende en drukke as, Leidseplein, Leidsestraat, Kalverstraat naar de Dam.

Hier stond pal voor het koninklijk paleis een enorm rad en nog enkele andere kermisattracties omringd door eet- en drankkramen waar de vele toeristen rondzwermden.

Wij besloten om richting Café de Jaren te gaan. Een moderne gelegenheid met terras op de gracht waar je rustig de krant, zelfs de Standaard en il Corriere della Sera kan lezen terwijl je een glas drinkt of wat eet. Een aanrader. http://www.diningcity.nl/cafedejaren/

Dineren hebben we daar echter niet gedaan. Ik had immers van een goede collega en amsterdamkenner een eettip gekregen.

Bazaar, waar je kan genieten van de noord afrikaanse keuken. http://www.bazaramsterdam.nl/

Met de tram nu verder gereden tot de Albert Cuypstraat waar de gemeentereinigers nog druk de straat aan het ruimen waren van de marktactiviteiten die er dagelijks plaatsvinden.

In de Bazaar was het gezellig druk. Gelukkig vonden we nog een tafeltje op het verdiep.

We kozen voor de specialiteit Bazar bizar (van vis) en enkele plaatselijke biertjes.

Terwijl we op ons eten wachtten liepen de garçons af en aan met geweldig grote dienbladen beladen met enorme kommen vol dampende spijzen. Eén van die buitenmaatse borden werd op ons tafeltje gezet. Verschillende soorten gegrilde en gefrituurde vis op een bed van rijst smaakten bijzonder goed in een oosterse sfeer die nog versterkt werd door de loungmuziek die uit de boxen vloeide.

Het eten was gelukkig niet te zwaar net zoals de rekening. Na een korte wandeling bereikten we weer de bus die ons naar ons zacht bedje bracht.

Ecoroute

2009-10-18T10:19:00.000-07:00

Maandag vrije dag.

Maandag 12 oktober is een zonnige vrije dag.

Ingrid en ik, we maken er een sportieve vrije dag van en gaan fietsen.

We proberen natuurlijk altijd het aangename aan het nuttige te koppelen, en dus rijden we vandaag een voorbereidende want gewijzigde ecorroute.

Het zit namelijk zo.

Sinds decennia ga ik elk jaar samen met enkele collega’s en enkele klassen, in het kader van de lessen wetenschappen, naar de kerncentrale te Doel.

Aan dit bezoek koppelen we dan een sportieve en ecologische verandwoorde fietstocht van een goede 30 km: de bewegwijzerde ecoroute in de polders rond Doel.

Vorig jaar was deze route, wegens wegeniswerken, gesloten. Dit jaar wordt ons een gewijzigde route voor de wielen geschoven, die wilden wij natuurlijk eerst even gaan verkennen.

De wijzigingen zijn te wijten aan het teruggeven aan “de Schelde” van de Hedwigepolder. Een door de Zeelanders aangevochten gevolg van de overeenkomst tussen Vlaanderen en Nederland i.v.m. het uitbaggeren van de Schelde.

De nieuwsvolgende lezer weet hier ongetwijfeld meer van dan de schrijver dezes.

Cabriogewijs verplaatsten wij ons naar de kerncentrale te Doel, waar wij mits een voorafgaand telefoongesprek met het “infocenter” gratis over enkel fietsen konden beschikken.

Na enkele fietskilometer, bereikten wij reeds ons eerste doel, nl. het bevoorradingspunt “de Schoof”, waar ik een afspraak maak om hier met de leerlingen “boterhammen” te komen eten.

Wij hadden geen boterhammen mee, dus keken wij de spijskaart in en lieten wij ons even gaan….

De cafébaas vertelde ons nog dat dit het laatste jaar zou zijn dat we hier konden stoppen met de leerlingen vermits hij ook onteigend wordt als de Hedwigepolder “potpolder” wordt.

Met dit nieuws stapten wij terug op de fiets om onze route verder te zetten langs mooie dijken en lange rechten dreven in het platte land, dat van de boeren is (of was).

Bij het verdronken land van Saeftinghe aangekomen klommen we de dijk op om er een mooie foto te maken van de schorre.

Duizend bommen en granaten, val nu dood, mijn digitaal fototoestel, dat zo trouw al onze reisverhalen gediend had, en dàt gedurende meer dan 7 jaar, weigert dienst!!

Niks aan te doen. Nieuwe batterijen, strelen, kloppen, blazen en wrijven …niets brengt verandering in de rusttoestand van dit toestel.

Dus foto’s van het verloop van onze rit, vergeet het maar!

Maar niet getreurd en getreuzeld wij fietsten verder onze route en planden ondertussen reeds een zoektocht naar een nieuw digitaal en compact fototoestel.

Uitgewaaid, moe maar voldaan bereikten wij enkele uren nà ons vertrek, opnieuw het vertrekpunt.

Mooie dagen in september bis

2009-10-08T09:37:00.000-07:00

Het weekend van 26 en 27 september voerde ons meer zuidelijk, meer bepaald naar het departement Pas de Calais, met zijn prachtige Côte Opal waar je mooie lange strandwandelingen kan maken.

We begonnen met een eerste stop in Gravelines, een mooi omwald stadje (citée de Vauban) dat via een gekanaliseerde rivier verbonden is met het Petit-Fort-Philippe aan de kust.

Na onze wandeling, die de appetijt wat aanscherpte, kozen we een zonnig terrasje uit, au retour d’islande heet de zaak, waar we ons een lekkere zeevruchtenschotel lieten smaken. Wist je dat les moules de bouchot hier in de buurt gekweekt worden op rijen van palen! Klein maar zo lekker. Kijk maar eens op deze site: http://www.au-retour-dislande.com/index.php

Na dit middagmaal spoedden we ons richting Calais waar we een kamer geboekt hadden in het cottage hotel. Voor de geïnteresseerden, kijk maar eens op: http://www.cottagehotel-calais.com/intro.htm
Een leuk hotelletje buiten het centrum van Calais.

Zoals je wel kan vermoeden met zo’n naam, wordt het vooral door engelsen gefrequenteerd, hetgeen opzich niet echt een nadeel is natuurlijk. Je ziet die mensen toch enkel ’s morgens bij het ontbijt en ze eten meestal enkel corn flakes.
Het restaurant van dit hotel hebben we nog nooit uitgeprobeerd, omdat we liever in het centrum van Calais dineren waar we een brasserie parisienne kennen met mooie schotels en kleine prijsjes.
Zaterdagavond, na het shoppen dus, wandelden we naar ons restaurantje, au vieux fourneau, waar we een excellent menuutje eten.

Zondag is een mooie dag, ’s morgens nog wat fris, maar na een uitgebreid ontbijt, heeft de zon al haar best gedaan om de zeelucht op te warmen, zodat het aangenaam wandelen wordt in de duinen van Sangatte. Daarna, met ons dakje open, wordt het cabrio rijden naar de mooie Cap Blanc Nez.

Wissant is de geschikte plaats voor het aperitief, en dat dachten al die andere zondagsmensen blijkbaar ook, zodat het gezellig druk wordt in de brasserie Chez Nicole.
Een paar dorpjes verder ligt Audresselles, een klein vissersdorpje zonder haven,waar de boten op strand getrokken worden met tractors. Een mooi spektakel op een prachtig strand. Hier kan je vis en schaaldieren kopen bij de visser in de straat en dus ook lekker eten.
Na een laatste wandeling met ondergaande zon over de zee, keerden we terug richting Jabbeke, waar we natuurlijk in de file op de E40 naar Gent verzeild raakten.
Een aanrader deze nabije franse kust.

Mooie dagen in september.

2009-10-05T08:55:00.000-07:00

Ingrid en ik, wij genieten sinds dit schooljaar allebei van een halftijdse lesopdracht.

We hebben, zoals gevraagd, samen dezelfde dagen vrij hetgeen perspectieven opent bij het invullen van de vrijgekomen tijd.

Het voorbereiden van de lessen wordt nu snel afgewisseld met het voorbereiden van de uitstapjes in de lange weekends.

Voor de eerste uitstap, tijdens de heerlijke nazomer in september, zochten we het niet te ver.

Vorig jaar verkenden we reeds de mooie oostelijke omgeving van Eindhoven, dus nu werd het opnieuw een weekendje fietsen in de noord brabantse heide nabij Eindhoven, maar dan aan de westrand.

Prachtige geasfalteerde fietspaden door de heide, uitstekende voorzieningen, veel fietscafés maar af en toe toch ook verwarrende aanduidingen.

We verbleven te Veldhoven in een oud nonnenklooster omgebouwd als prachtig NH hotel met zwembad en fietsverhuur. Kijk maar eens even op : www.hotels.nl/nl/veldhoven/nh/

Maandag 21 september maakten we een pittige marathonfietstocht langsValkenswaard tot de abdij van Achel aan de belgische kant van de grens. Prachtig!

Mooie dagen in mei.

2008-05-30T12:29:00.000-07:00

Ondanks het einde in mineur, breekt deze maand mei alle record inzake warme en zonnige dagen.
Nooit vertoond sinds het begin van de metingen door onze nationale meteorologische dienst in 1831.

Ingritta en ikzelf hebben dan ook gretig gebruik gemaakt van de verlengde weekends die ons aangereikt werden wegens kerkelijke en seculiere feestdagen om onze horizon te verruimen. Zonnecreme bij de hand spoeden wij ons ter cabrio naar onze naaste buurlanden.

Met het weekeind van 1 mei kozen wij voor Geldrop. Een plattelandsdorp in Nederlands Brabant, niet zo ver van Eindhoven.
Vlakke land, fietsland!! Veel groen , bossen en heide en echt bekend voor de paardenkweek en -sport.

Een tussendoortje, midweek, bracht ons naar de monding van de Westerschelde.

Geliefd bij de Vlamingen en de Nederlanders is Westkapelle wegens de hoogste duinen van Nederland en de mooie lange stranden waar je urenlang kan wandelen met elke 500 m een strandpaviljoen binnen bereik om de dorst te lessen en de honger te stillen.

De locatie is uitermate geschikt om enige pittoreske plaatjes te schieten van schepen die van Antwerpen komen op "onze" Schelde.

De vurige tongen van Pinksteren verlichtten onze geest zodat wij oostwaarts trokken naar Dortmund, meer bepaald iets ten zuiden naar Ludenscheid. Dichtbij het Ruhrgebied maar net buiten de platgetreden paden van de grootsteden tref je hier de groene heuvels en de frisse meren.
Van fietsen was hier geen sprake wegens te bergop en -af, wandelen daarentegen kon ons best bekoren.

Op zo'n mooie zonnige dag hoort een boottochtje er zeker bij.
Een mooie wandeltocht rond de Biggesee kan ik de sportieve lezer zeker aanbevelen.

Op het einde van deze tocht wacht u een fris bier gebrouwen volgens het Reinheitsgebot.

En hoe ik me voelde...

Ciao!!

Fondation Maeght

2008-05-06T01:54:00.000-07:00

In de jaren zestig van de vorige eeuw,liet het kunsthandelaarspaar Aimé en Marguerite Maeght een huis met tuin aanleggen dat met de tijd uitgegroeid is tot een bedevaartsoord voor de liefhebber van moderne en hedendaagse kunst.

Het museum is prachtig gelegen op een heuvel juist buiten het mooie stadje Saint-Paul-de-Vence. Je ziet hier werken staan van vele bekende kunstenaars die vriend aan huis waren bij dit bijzondere koppel.

Eerst even de coupé omvormen tot cabrioauto zodat we van het zuiderse zonnetje kunnen genieten tijdens het ritje van Mougins naar Vence.

De tuin rondom deze moderne villa is aangelegd door Pol Bury en er staat zelfs een miniversie van zijn bekende fontein die door onze provincie aangekocht en ingepland werd in de voortuin van het provinciegebouw te Antwerpen.

Het gebouw zelf heeft enorme ramen en opvallende cilindervormige witte zeilen op het dak waarin het schaarse regenwater opgevangen wordt dat gebruikt wordt voor de vele waterpartijen.

De bekende slanke bronzen beelden van Giacometti zijn mooi geplaatst bij het ingaan van de tuin.

In de tuin staan bijzonder veel werken van Mirò.

Nog een mooi plaatje van een plaatselijke schone mag niet ontbreken.

Ook binnen in het huis keken we onze ogen honderd uit met al deze prachtige doeken aan de muur,

en in de vensters...

Het museum is een privé initiatief, dus met onze leraarskaarten, die wij telkens als een vrijgeleide bovenhalen als wij ons aanbieden bij elke balie van elk museum, werd door de kassaman eventjes geglimlacht met als commentaar: "pas de reduction pour les prof".

Maar niet getreurd, het bezoek was en is zeker de moeite waard, een echte aanrader voor de liefhebber van het kunstige. Dit bezoek werd ons trouwens bij een vroegere gelegenheid aangeraden door Peter Pignans. En zoals dat steeds is weet de plaatselijke bevolking waar je moet zijn om wat bijzonders te vinden.

Tussen Cannes en Nice.

2008-04-25T12:55:00.000-07:00

In het vorige schrijfsel heb ik u verteld dat wij cabriogewijs naar het zuiden gereden zijn.

Daar aangekomen werd het autodak opgeplooid en geborgen in de kofferruimte.

Dagelijks oefenden wij onszelf in het vinden van de aangepaste houding en de juiste kledij bij het rijden langs de plaatselijke wegen onder een azure hemel.

De nieuwsgierige lezer, waartoe ik u zeker reken, vraagt zich natuurlijk af waar dit alles dan wel plaatsvond?
Wel, wij, Ingritta en ikzelf, hadden na lang en gedocumenteerd overleg besloten met deze nieuwe wagen, in de winterse omstandigheden die op dat moment heersten, de Alpen niet te trotseren om zodoende il bel paese te bereiken, maar pal zuiden te stomen en in het zicht van de mediterranese zee een flinke bocht naar het oosten te maken. De autoroute du soleil volgend belanden wij zo tussen Cannes en Nice.

Deze Côte d’Azur biedt ruimschoots de mogelijkheid om op allerlei vlakken en niveau’s te genieten van de plaatselijke aanbiedingen. Vooral in dit voorjaar nog vóór de grote zomerdrukte heeft men nog de keuze om te rijden en stoppen waar men zelf wil.

Mooie kusten, zonnige stranden, leuke dorpjes, interessante steden, prachtige musea, lekker mediterraans eten, frisse rosé, warme dagen, kleurrijke markten,…en dies meer, meer profiteroles voor La Ingritta.

Wij maakten opnieuw kennis met enkele plaatsen die wij in vroegere tijden reeds oppervlakkig en vanin een gesloten wagen verkenden. Ik kan u verzekeren dat de hernieuwde kennismaking vanuit onze cabrio helemaal geen déja-vu effect had, maar dat kan natuurlijk ook aan mijn tanende geheugen liggen.

Enfin, bij een volgende gelegenheid vertel ik u verder over ons bezoek aan deze charmante streek.

Ciao

Cabriogevoel

2008-04-16T12:54:00.000-07:00

Het is weer een hele tijd geleden dat ik mij via deze pagina liet horen. De goede voornemens waren er echt wel, maar de uitvoering ervan ontbrak nogal wel eens. Inderdaad tussen dromen en daden staan practische bezwaren...welke antwerpenaar had dat al lang geleden zo mooi geformuleerd?

Nu heb ik echter een goeie reden om deze pagina nog eens te gebruiken.

Naar een idee en onder lichte druk van La Ingritta hebben we ons laten verleiden door een auto waarvan het stalen dak, mits plooien, kan opgeborgen worden in de koffer.

Aanvankelijk uitte ik, rationeel zoals steeds, enige bezwaren. Als zo een koffer vol dak zit, waar blijven we dan met onze reiskoffers? Nu blijkt dat nogal mee te vallen. We hebben de cabriomarkt afgeschuimd en gezocht naar een wagen met een ruime koffer, zodat er onder het dak in de koffer, nog voldoende ruimte blijft voor bagage.

De, voor ons, beste keuze is een Ford Focus CC benzine 1600 geworden.

Om het cabriogevoel te leren kennen zijn we tijdens de Paasvakantie naar het zonnige zuiden gereden. Regen en sneeuw lieten niet toe dat we reeds tijdens onze heenreis het dak opborgen in de ruime koffer. Daarvoor was het nog even wachten tot we ons dicht genoeg bij de mediterrane zee bevonden.

Verlost van onze bagage, konden wij eindelijk de zon op onze bol laten schijnen terwijl wij met een rustige vaart doorheen deze schone regio reden!

Ook ik ben nu volledig gewonnen voor deze manier van rijden.

Nu de lente in aantocht is rekenen we erop dat we hier samen kunnen genieten van een rustig ritje onder de vlaamse, eventueel frisse maar droge, lucht.

Deze zomer lonkt " il bel paese" en wordt dat voor ons wederom een nieuwe ervaring:"Il vero senso del cabrio" .

Cap blanc nez

2007-05-23T07:04:00.000-07:00

We profiteren voluit, niet dat dat vroeger zo niet was, maar nu is het bewuster.

Vorig week-end zat het weer wel mee om te gaan stappen aan de kust.

Je weet hoe we zijn, we kiezen dan voor de Franse kust met een overnachting in een, liefst leuk, hotel.

Pas de Calais is goed bereikbaar, Calais heeft wel enkele goede restaurants een opvallend hotel de ville, met een prachtige beeldengroep van Rodin, en een mooi strand.

Het is er tevens vergeven van de engelsen zodat je de indruk hebt dat je ongemerkt het kanaal overgestoken bent. Gelukkig lopen de fransen hier van 's morgens tot 's avonds met een stokbrood rond om je erop te wijzen dat je nog altijd in la France van Sarkozy bent.

Le vent chasse les nuages, en daar maken de windsurfers ook graag gebruik van.

Wij waagden ons niet in de zee, maar genoten van een fikse wandeling en een zonnebad in de duinen.

Zondag stond een bezoekje aan Cap Blanc Nez op ons programma.

Krijtrotsen, glooiende groene velden en veel meeuwengeschreeuw onder een stralende zon maakten het spektakel totaal. Hier voel je je ondergedompeld in de natuur.

De aanwezigheid van de mens valt echter niet te ontkennen.

Wandelen en uitwaaien!

Lucy Chang

2006-11-08T09:14:00.000-08:00

Peter Pignans is weer in Belgikistan...en wij zagen dat het goed met hem ging.

Dani had er weeraleens voor gezorgd dat de gebruikelijke habitués met Peter wat konden bijpraten in een exotisch locatie met dito etentje.

Deze keer troffen we elkaar bij Lucy Chang op het Marnixplein in A.
Zoals gewoonlijk waren we te vroeg zodat we ruim de tijd hadden voor een aperitief ons aangeboden door Peter, en nog een tweede aperitief, ons aangeboden door het huis...omdat er toch maar geen tafel voor 10 personen vrijkwam.
Ja met tienen aan de tafel rond Peter.

En we genoten van de oosterse gerechten.

Nicole ook wel van de Franse wijn die ze zeker leerde appreciëren tijdens haar bezoek aan de Provence deze zomer.

Samen met Annemie was ze te gast bij Peter in Pignans waar ze ongetwijfeld de plaatselijke cultuur heeft leren kennen.

Marco was vooral goed gepositioneerd en Ines was zo te zien erg fier dat ze de twee eetstokjes van elkaar had losgekregen.

Dani had zoals gewoonlijk de ambiance er goed ingebracht, waarvan Annemie en Chantal gebruik maakten om zich eens goed te laten gaan.

Rustig aan toch meisjes!!

Noël, zoals gewoonlijk de kalmte zelve was in de wolken om niet te zeggen in de hemel omtrent de kwaliteit van de aangeboden spijzen en dranken.

En ja ook mijn Ingrita en ikzelf zijn geen onbekenden in Pignans en Les Aludes, dus wij konden onder het eten ook een verhaal vertellen aan Peter.

Een leuke avond...met de gebruikelijke grappen, en nu serieus hé mannen, en de onverwachte grollen.

Alla prossima ragazzi!!

3 dagen van Cultuur

2006-10-23T14:19:00.000-07:00

Het voorbije weekend hebben we ons ondergedompeld in bonte cultuurbaden van een divers pluimage.
Het begon al vrijdagavond, direct na weeral een hectische werkweek vol van vergaderingen en uitstappen allerlei, om maar te zwijgen van alle rapportenperikelen naast het “gewone” lesgeven.
Maar vrijdagavond lieten we dat alles achter ons en haastten we ons naar de Bourlaschouwburg.
Ingrita had op school 2 tickets kunnen bemachtigen voor de productie:”Mefisto for ever” in een regie van Guy Cassiers.
De tekst is geschreven door Tom Lanoye en geïnspireerd op het boek “Mefisto” van Klaus Mann.
Het is echt een absolute aanrader qua acteerprestaties, regie en inhoud, maar het is een zwaar stuk, het is een historisch en politiek onderwerp dat vrij zwaar op de hand is.
Het stuk gaat over een toneelgezelschap in Duitsland in de jaren 30 van de vorige eeuw
Wat moeten ze doen als extreem-rechts na tumultueuze verkiezingen onverwachts aan de macht is gekomen? Sommigen besluiten om weg te gaan, anderen blijven en besluiten om de strijd van binnenuit te voeren.
Maar hoe lang kan je dat volhouden? Waar eindigt de strategie en waar begint het fatale compromis?
Guy Cassiers zegt hierover in een interview met “De Standaard” van 07/10/06:
“Ik vind het belangrijk dat we in deze voorstelling iemand volgen die in het begin maar één druppeltje water in zijn wijn doet, dan iets meer, en nog iets meer. Tot er uiteindelijk alleen maar water overschiet. Maar hij blijft zeggen dat het wijn is!”
Waar heb ik dat nog gehoord?
Ik durf deze voorstelling zeker aan te raden aan elke toneelliefhebber onder jullie.

Zaterdag werd onze italiaanse dag.
Eerst lekker cucinare (koken) en mangiare (eten) met de vrienden en s’avonds naar “U Funnacu” in het Zuiderpershuis.
Onder leiding van Pierre Vaiana (Italiaanse Limburgse Belg) waren enkele karakteristieke Italiaanse muzikanten bijeengekomen voor een muzikale creatie rond de viering van “60 jaar Italiaanse immigratie”
Vaiana zelf speelt sopraansaxofoon en werd vergezeld door de andere leden van 'Al Funduq': Manolo Cabras (contrabas) Fabian Fiorini (piano), Baba Sissoko (tamani, n'goni) en Carlo Rizzo (tamboerijn). Verder waren zangeres Lucilla Galeazzi, Luigi Lai (een Sardische launedasvirtuoos), gitarist Massimo Nardi en twee Siciliaanse koetsiers betrokken bij deze unieke uitvoering.
Het werd een muzikaal prachtige, gevarieerde avond met italiaanse maar ook mediterrane klanken en beelden.

Het Zuiderpershuis, wereldculturencentrum nodigt regelmatig muzikanten uit die mij, en u wellicht ook wel, aanspreken.
Donderdag 14 december treedt Ana Moura op. Zij is één van de grootste fadozangeressen van dit moment en ook erg mooi om te zien.
Een aanrader!!

Zondag was het culturele wat op een lager niveau te zoeken, maar het was wel degelijk aanwezig….in Kortrijk.

We wandelden de design- en architectuurwalk door het centrum met nadien een bezoek aan de nieuwe Xpo van Kortrijk waar de INTERIEUR Biënnale dit jaar haar 20e editie vierde.
Veel, veel, veel, van tijdloze klassiekers tot de allerlaatste trends, maar teveel voor een zondagnamiddag.

En zo beste vrienden…zijn de weekends erg interessant, maar veel te kort.

Ciao

Le Bel Indifférent

2006-10-03T13:55:00.000-07:00

Le Bel Indifférent, liet ons niet onverschillig!

De sportdag was niet alleen geslaagd wegens het enthousiasme van de deelnemers en het mooie nazomerweer maar ook door het bijkomende feit dat door de verplaatsing die de Pito jongens en meisjes moesten maken naar het verre Oignies, Marco Polo te laat terug was om zijn gewonnen theatertickets die avond te kunnen gebruiken.
Hij was zo gul om deze te schenken aan…Ingrita.

Samen met muzikale collega Bettens (jawel verwant met die andere beroemde!) mocht ik van een mooie cultuuravond genieten.
Le bel indifférent is een operatheater van Jean Cocteau met muziek van Poulenc waarin de vrouw duidelijk de hoofdrol speelt. Teksten afgewisseld met melancholische liefdesliederen, of hoe mooi verdriet kan vertolkt worden.
De ene vrouw wacht in een hotelkamer op haar onverschillige minnaar. De andere vrouw zingt over haar verloren liefde. Deze getalenteerde zangeres was bovendien een oud-leerling van ons Pulhof, met name Valérie Vervoort.
Dit stuk is bovendien een unieke kans om Vitalski, de Antwerpe nachtburgemeester, een uur te zien zwijgen!

Daarna trokken wij van het Raamtheater naar de nabije Leopold De Waelplaats, op datzelfde Zuid. Hier werd namelijk die avond de Waterspiegel ingehuldigd. Een strakke waterplas, weliswaar met eb en vloed en zelfs waterplanten in steen. Het museum van Schone kunsten werd er schitterend in weerspiegeld!’t Zal wel niet lang duren of de Antwerpenaren zitten bij warm weer in de uitnodigende waterpartij.

“In het kader van het Van Dyck-jaar in 1999 investeerde de Stad Antwerpen in de heraanleg van de Leopold De Waelplaats. De plannen werden uitgewerkt door de architecten Robbrecht en Daem en Van Hee. In de ontwerpen was van meet af aan de integratie van een kunstwerk voorzien.Het concept voor de Waterspiegel werd ontworpen door de internationaal vermaarde Spaanse beeldhouwster Cristina Iglesias (°1956). Het ontwerp is een poëtische interpretatie van eb en vloed, van de tijd, van de beweging van het water: een herinnering aan de nabijgelegen Schelde.Dankzij het partnership tussen de Vlaamse Gemeenschap, de Provincie Antwerpen, de Stad Antwerpen, AWW, KBC en Vooruitzicht is met de uitvoering van de werken gestart.Speciale dank gaat uit naar Price Waterhouse Coopers PWC voor hun juridisch advies en naar architectenbureau Robbrecht en Daem.De feestelijke inhuldiging van de Waterspiegel is voorzien op 21 september 2006. Een buurtfeest met o.a. het Hermes Ensemble staat alvast op het programma!”

Op datzelfde plein, waar het op alle terrassen vollen bak was op deze aangename nazomerse avond, trokken wij naar café Hopper voor enkele cava’s. Schol Marco en grazie Polo en Pola voor jullie cultureel cadoke en….blijf jullie kansen wagen bij de Club!
Grazie!
Ingrita

Le ville Lucchese

2006-09-15T13:01:00.000-07:00

Eerste stopplaats in Toscane (en niet Toscanië, zoals onze noorderburen altijd “sechen”) was in de omgeving van de omwalde stad Lucca.
Je kan er heerlijk wandelen op de stadswallen die aangelegd zijn als een park, met bomen, pleintjes en banken.

Lucca is niet alleen rijk voorzien van historische, meestal middeleeuwse gebouwen, maar is tevens de geboortestad van Giacomo Puccini, componist van menig romantische opera zoals “La Bohème”, “La Tosca”,…

In de heuvels rond Lucca zijn in de 15de en 16de eeuw door de rijkere neringdoeners van de stad enkele prachtige villa’s, zomerverblijven of lusthoven gebouwd: le ville Lucchese .

Gedurende de hete toscaanse zomers verliet men de stad en was het beter leven in deze heuvels.

En inderdaad, Ingrita en S.Spaghetti kregen de gelegenheid om enkele dagen door te brengen in zulke’n villa.

Neen, ’t was niet deze,... de onze mocht echter ook gezien worden en was blijkbaar gebouwd door de subtop van de “borghesi”, in casu olijfboeren. Ze hebben een eigen “frantoio” of olijfpers , in een gebouw naast de villa.

Onze tuin had een zwembad, altijd verkoelend, en tevens een prachtig uitzicht over de vallei.

Hoe mooi het ook was, na enkele dagen wilden we weer andere horizonten zien, andere smaken proeven andere mensen spreken.

Dus "via" en "avanti"....

Matrimonio al italiano

2006-09-07T13:57:00.000-07:00

De waarde lezer(-es) die dacht dat er niets meer in huis kwam van de pettegolezzi heeft het dus fout voor.
Wel geef ik toe dat ik, na een lange deugddoende vakantie, enige moeite ondervond om terug enig werk te maken van deze blog.
Wel naar goede gewoonte mag, wie het belieft, weer meekijken naar onze mooiste momenten en lekkerste gelegenheden.
Voel u niet verplicht hierop enig commentaar te geven, al wordt enige reactie zeer gewaardeerd.
Onze lange italiaanse vakantie, deze warme zomer, zal ik mondjesmaat toevoeren via pettegolezzi.

Onze antwerpse italiaanse vrienden Alessandra en Roberto vonden 8 juli een geschikte datum om te huwen in Italia. Wij waren bij de 200 genodigden, familie en vrienden vanuit heel Europa.

De familie van de bruid woont niet ver van Pavia (Lombardia), een geheuvelde streek waar men tevens een lekker wijntje weet te produceren. Het feest was in een borgho (dorpje) op de top van een heuvel, enkel bereikbaar langs een steile bochtige weg.

De vorige avond hadden we al uitvoerig kennisgemaakt met de vrienden van het bruidspaar, zodat we tijdens het wachten op de bruid wel wat hadden om over te babbelen.

We hadden ondertussen ook al gemerkt dat de rijkelijk versierde tafels prachtig opgesteld waren op een belvedere.
Later op de avond zouden we hier smullen van het buffet, de spijzen wegspoelend met de plaatselijke wijnen.

Om u het water niet in de mond te laten komen, zal ik u de opsomming van de tientalle gerechten maar besparen.

Ongeveer een uur na het geplande tijdstip arriveerde Allesandra dan toch ook bij het kleine kerkje in de borgho.
Een oom pastoor van 83 jaar was de aangewezen persoon om het huwelijk in te zegenen.

Het paar was erg gelukkig toen dit voltrokken was en begaf zich dan onder de menigte die buiten de kerk ongeduldig stond te wachten om het eetfestijn te kunnen beginnen.

Het werd laat, maar we zijn goed beneden geraakt en hebben rustig geslapen en mooie dromen gedroomd.
Een enige ervaring en een geslaagd begin!

Ciao!

Chantilly

2006-06-09T13:40:00.000-07:00

En steeds verder ging onze ontdekkingstocht van de regio ten noorden van Paris.
Omringd door een romantische kasteelgracht en midden in het groen ligt Chantilly, een van de mooiste kastelen in de omgeving van Parijs.
Rond het kasteel zijn er weidse tuinen met vele waterpartijen en parken.
In het kasteel zelf is het Condé museum met prachtige schilderijen van Franse maar ook Italiaanse artiesten zoals Rafaël en Vlaamse schilders als Van Dyck en Teniers.
Dank zij onze lerarenkaart konden wij gratis van dit alles genieten en het zo gespaarde geld uitgeven aan een lekkere coupe met crème-chantilly! Ahhh, les produits du terroir!
Er zijn hier wel meer mooie kastelen, maar wat Chantilly echt apart maakt, is het paardenmuseum met stallen.
Het is een groots paleisachtig gebouw waar ooit de 240 paarden en 300 jachthonden van de prins werden verzord en hun verblijf hadden.

In de tuin van het kasteel kon ik nog een frans natuurfenomeen waarnemen. Men zegt immers dat als het in Brussel druppelt, dan regent het in Parijs. Wel water regenen deed het niet, maar zaadpluisjes des te meer.
Om u te overtuigen heb ik dan ook een foto genomen van deze maxi zaadlozing van enkele franse bomen.

Vurige tongen met flair

2006-06-07T10:32:00.000-07:00

Van het lange Pinkster-week-end hebben Ingrita en ikzelf gebruik gemaakt om onze horizon weer wat te verbreden en te verdiepen door zuidwaarts te trekken, de zon tegemoet.
Val-d’Oise is een streek ten noord-westen van Parijs zowat 333 km van Antwerpen.
De regio is goed voorzien van kastelen (chateaux) en abdijen (abbayes) die zeker een bezoekje waard zijn.
Daar vind je Maffliers, een klein dorpje verborgen tussen de bossen, maar met een kasteel-hotel, waar wij een flairarrangement hadden geboekt.

Het hotel heeft fietsen ter beschikking, dus wij direct al heuvels af, lekker laten bollen, richting rivier en daarna terug die heuvels op,

jongens wat is dat hier steil en warm!
Een duik in het zwembad maakt de spieren weer los, dan lekker eten en doorspoelen met de nodige wijn en tenslotte rustig slapen maakte ons weer klaar voor de nieuwe dag.
Op pad naar Auvers-sur-Oise.
Dit dorp is een pelgrimsoord voor de liefhebbers van Vincent Van Gogh.
Hij verbleef hier de 70 laatste dagen van zijn kort leven. Vincent maakte hier meer dan 70 schilderijen en tekeningen.
In het stadje staan overal panelen opgesteld met daarop beroemde schilderijen van Van Gogh, precies op de plaats waar ze zijn geschilderd.
Vele van deze werken hangen nu in gerenomeerde musea verspreid over de wereld.
De auberge Ravoux, waar Van Gogh stierf aan de gevolgen van een door hemzelf veroorzaakte schotwond is een waar bedevaartsoord, net zoals het graf van Vincent waar hij naast zijn jongere broer Theo Van Gogh ligt.
’t Is een prachtige omgeving, geheuveld landschap met veel bossen en velden, doorsneden door de meanderende Oise, een aanrader voor een weekendjeweguitvlaanderen.

Tragedia endogonidia

2006-05-24T07:54:00.000-07:00

Tussen alle opendeurdag-, geïntegreerdeproeven- en examen-voorbereidingen door hebben Ingrita en ikzelf de vorige week toch nog tijd gemaakt om onze horizon te verruimen en aan cultuur te doen.

De Singel, Antwerpse cultuurtempel bij uitstek, had Romeo Castellucci uitgenodigd om het zesde deel, Paris, uit zijn cyclus van elf episodes die als verzameltitel "Tragedia endogonidia" meekreeg, op te voeren.

Castellucci is een italiaanse regisseur die vanaf januari 2002 tot december 2004 gewerkt heeft aan dit Europees project waarvan de elf delen telkens de naam kregen van de stad waar ze ontstaan zijn.
De voorstellingen worden uitgevoerd door het gezelschap Socìetas Raffaello Sanzio.

Het stuk is woordloos,...en niet waardeloos. Zonder tekst dus!
Het is een aaneenrijging van scenes, beelden, taferelen, kaders, bij ons bekend vanuit verschillende wereldbeelden en culturen: de Griekse, de Chinese, de joods-oudtestamentische en de katholieke.

In het theater is een tribune opgebouwd, zodat je als toeschouwer dichter bij de actie zit.
Bij het binnenkomen zie je tussen deze tribune en het podium 12 muzikanten zitten. Je verwacht dus een muziekuitvoering bij het theater.
In de loop van het stuk, als Jezus verschijnt en met hem het licht op de (wereld)scène, stappen ze verontwaardigd op zonder één noot gespeeld te hebben.

Het zesde deel, dat nu hernomen werd in de singel is één van de spectaculairste uit de reeks. Er is zelfs een sensationele scène waarbij een wagen uit de hemel neerploft op de vloer.
In de Singel hebben ze daarom de vloer stevig moeten onderstutten.
Dat is ook een van de redenen waarom andere theaters of festivals die episode niet kunnen of willen uitnodigen.

Zijn voorstellingen begrijpen kan je niet, hij weigert ze ook concreet te verklaren.
Ieder interpreteert ze vanuit zijn eigen achtergrond en kennis van de cultuurhistorie.

Engodonia staat voor de oneindige voortplanting van het leven, tragedia daarentegen staat voor het tragische einde , de dood dus.
Volgens de regisseur zijn de voorstellingen in de cyclus pogingen om tragedie te verbeelden.
De basis is voor hem de Griekse-Joodse cultuur, die de wervelkolom is van onze westerse beschaving.
Het tragediegevoel is geboren, volgens Castellucci, met de Grieken en is op een bepaald ogenblik versmolten met de Bijbelse of Joodse cultuur die als doel had tragedie te verwerpen.

Fascinerend modern theater dat je zeker moet gaan bekijken als de gelegenheid zich voordoet.
Uw verslaggever SS

Golfo di Napoli bis

2006-04-27T12:32:00.000-07:00

Tweede etappe: la citta di Napoli
Het is niet de eerste keer dat we Napels bezoeken, maar telkens weer worden we verrast door de chaos in deze stad.
De oude benedenstad, het centro storico, verstikt onder de uitlaatgassen en het lawaai van het drukke verkeer dat doordringt tot in de smalste straatjes.
Hier zijn heel wat kunstschatten verborgen in de ontelbare kerken en kapellen die er vanbuiten allemaal even groezelig uitzien. Het ontbreekt de stad duidelijk aan geld om al deze historische gebouwen te restaureren. Enkel de Duomo, met de kapel van de stadspatroon San Gennaro verkreeg de nodige opsmuk.
Hier voltrekt zich immers drie keer per jaar het voor de stad en zijn inwoners belangrijk mirakel van de “liquidificatie van het gestolde bloed” van de martelaar Ianuarius uit de 4de eeuw.
Het bloed wordt bewaard in een glazen ampul gevat in een zilveren houder. Bij het schudden van de ampul wordt het bloed vloeibaar en dit brengt voorspoed en welvaart in de stad. Voltrekt het mirakel zich niet, dan wordt dit beschouwd als een slecht teken en is onheil over de stad te verwachten.

Je moet zeker enkele dagen acclimatiseren om Napels te leren appreciëren, al blijft het steeds een stad die niet te vergelijken is met enig andere italiaanse stad. Napels is een menging van culturen met een sterk accent spaans en een wanorde die echt mediterraan aandoet. Dit is een ander Italië dan dat van het noorden.
Schitterend is natuurlijk haar ligging aan de baai met het uitzicht op de vulkaan! Zo bestaat er geen tweede.

Niet te missen is het nationaal archeologisch museum van Napels met zijn vele mozaïken en wandschilderingen uit Pompei.

Rondom de oude stad zijn er drie heuvels waarop Napels verder is uitgebouwd naarmate haar bevolking aangroeide.
Via de funiculare kom je snel in deze nieuwe, rustigere buurten.
Hier, op deze strategische plaatsen, vindt je ook nog een fort, een abdij en een voormalig koninklijk paleis ingericht als panicoteca of museum van schone kunsten.

La vera pizza Napolitana is een ander monument van deze stad. Elke napolitaan is er fier op dat hij hier de échte pizza kan eten, liefst dan nog in één van de talloze eenvoudige pizzerie die de stad rijk is.
Iets wat je echt enkel in Napels vindt is de gefrituurde pizza, lekker, maar enkel aan te raden als je een ijzeren maag hebt.
Andere typische lekkernijen zijn de sfogliatella, een gebakje gevuld met zoete ricotta en de baba, een cake doordrenkt met rum.
Gelukkig hebben we veel gewandeld zodat de opgenomen energie ook terug verbruikt werd!

Golfo di Napoli

2006-04-20T12:17:00.000-07:00

Eerste etappe: Paestum

Een geslaagde landing op het kleine vliegveld van Capodichino-Napels, een aangepaste rijhouding met de huurauto door deze chaotische voorstad van Napoli en wij waren vertrokken naar onze eerste bestemming in de golf van Napels.

Paestum ligt zowat 100 km meer naar het zuiden aan de kust in de vlakte van de rivier de Sele.
Na een kort koffieritueel, dat wij trouwens dagelijks zouden herhalen tijdens de volgende weken, namen wij de kustweg van Sorrento naar Salerno, beter bekend als “la costiera Amalfitana”. Een route langs een van de mooiste kustlandschappen van de wereld: achter ons de imponerende Vesuvius, voor ons steile kliffen, een azuurblauwe zee, aan de bergwand klevende dorpjes, citroenbomen en smalle kronkelende wegen!
Amalfi is nu een rustig toeristische oord, maar was vroeger één van de 4 grote zeevarende stadstaten van Italië naast Genua, Venetië en Pisa.

Ons hotel ligt goed verborgen tussen het groen en is voorzien van een groot openluchtzwembad waarvan het water echter nog wat te koud blijkt te zijn om genietbaar te noemen.
’s Morgens echter kunnen wij genieten van een ontbijt in de zon aan het zwembad. Als men je dan ook nog de krant brengt, dan mag je zeggen dat de dag goed begint.

Paestum is de belangrijkste Griekse archeologische site ten zuiden van Napels. De Grieken stichtten het in de VI de eeuw voor Christus en noemden het Poseidonia.
De Romeinen veroverden de stad in de III de eeuw voor Christus en veranderden de naam in Paestum. In de IX de eeuw na Christus, verwoesten de Saracenen de stad. Paestum werd herondekt in de 18de eeuw en is nu bekend om zijn Dorische tempels die quasi intakt overeind staan. De stad was volledig omwald en ook nu nog kan je het grootste gedeelte van deze verdedigingsmuren aanraken. Er is ook vlakbij een klein maar interessant museum opgericht waar o.a. “ il tuffatore”, de duiker te bewonderen is, één van de weinige geschilderde overleveringen van de griekse cultuur.

Op culinair vlak zitten we nu middenin het centrum van de mozzarella, en dan maar bepaald de onovertroffen mozzarella di bufala. Heel de vlakte van de Sele is bezaaid met veeteeltbedrijven en caseificia, kleine bedrijfjes waar deze verse kaas bereid wordt.
Deze kaas wordt best begeleid met een geutje olijfolie extra vergine en een glaasje plaatselijke witte Falanghina wijn.

Sociale contacten lopen vlot tijdens eten en drinken. Maria Rosaria, mijn italiaanse collega, die sommige van jullie zich ongetwijfeld nog herinneren, en haar familie nodigden ons uit om het weerzien in Salerno te beklinken. Ze doet al mijn lieve collega’s trouwens de beste groeten!

Parisphoto

2006-03-31T06:11:00.000-08:00

De nieuwsgierige lezer kan eens een kijkje gaan nemen op de parisfotosite:
www.windstyle.be/parijs/fotoalbum
Veel kijkgenot!

Paris, encore Paris

2006-03-28T12:39:00.000-08:00

De driedaagse PITOaParis was een geslaagde onderneming.
De geïnteresseerde lezer heeft het verloop van deze uitstap ongetwijfeld dagelijks gesmaakt en sommigen interageerden zelfs met druk gelezen commentaren.
Foto’s hebben jullie echter nog niet onder ogen gekregen. Wel ik heb er zelf enkele geschoten bij het begin van onze reis door Parijs.
De geïnteresseerde lezer kan enkele van deze sfeerbeelden terugvinden op de u ondertussen bekende blog:
http://www.pitoaparis.blogspot.com/
Onze leerlingen zorgen ongetwijfeld nog voor meer en betere sfeerbeelden langs hun eigen kanalen. Vraag ernaar!!

Vrijdagavond, na onze leerlingen uitgewuifd te hebben begaf ik mij eenzaam naar de vooraf gereserveerde hotelkamer in de buurt van het busstation.
De kamer was ruim en luxueus (vergeleken met de vorige twee nachten), het was er zelfs aangenaam warm, maar door een kleine draai aan de thermostaat wist ik al snel de temperatuur op de drijven tot een hete 28°C.
Snel een koude douche.
Daar wordt op de deur geklopt!
Ingrita, mijn ega, is mij met de bus nagekomen om samen van een week-endje Parijs te genieten.
En…. dat is dan ook gelukt.

Wordt misschien vervolgd.

PITO presque a Paris

2006-03-19T12:24:00.000-08:00

Als laatste voorbereiding op onze, d.i. Dany, Bernd en G.S. Parijsreis met de leerlingen van 6BTWIWTW, heb ik vanavond nog een nieuwe blogspot aangemaakt:http://pitoaparis.blogspot.com/
Bedoeling is dat de leerlingen elke avond bij het aankomen in ons hotel, even op deze blog gaan en u onderhouden over het verloop van de dag a Paris.
Zo kan u bijblijven en eventueel ook schrijven !
We zijn benieuwd of dit gaat lukken!
Ciao

Venezia

2006-03-08T13:04:00.000-08:00

Weeral mooi genoten van deze unieke stad in de lagune. Geen auto’s, enkel boten…of te voet.
Voor € 5 vaar je door “il canal grande”, het grootste openluchtmuseum ter wereld, met onmogelijk mooie en ook vervallen huizen, palazzi, huizen met hun voeten in het water.

Maar ook binnenin zijn deze palazzi het bezoeken waard. Vele zijn ingericht als museum waar boven de tentoongestelde werken ook de plafonds pronken met onwaarschijnlijke perspectieven vol barokke figuren.
Zelfs de obligate San Marco basiliek blijft een schitterend spektakel dat respect afdwingt.

Venezia is wellicht de stad met de meeste kerken per m². Elke kerk verbergt wel meerdere kunstwerken, die handenvol geld kosten om te restaureren.

Venezia is ook wel een dure toeristenstad, maar met een goede gids vind je nog voldoende verborgen gelegenheden waar je heerlijk origineel kan eten en drinken.

Zo’n kansen benutten we dan ook graag om de plaatselijke keuken te proeven; fritura mista, polpo al nero con polenta, fegato alla veneziana, risotto ai frutti di mare, spaghetti alle vongole, sarde in saor,…dat alles begeleid door een eenvoudige wijn van de regio; een rode sauvignon frank of een witte tokai.

Al is het maar eenvoudige wijn daar in de veneto, toch hebben we om de volgende maand door te komen een karton van 12 flessen meegebracht. Da’s één van de voordelen van reizen met de auto, je brengt wat mee!
Salute!

Padania

2006-02-19T23:44:00.000-08:00

De italiaanse minister van bestuurlijke vernieuwing, Roberto Calderoli van de Lega Nord, de rechts-populistische partij van Umberto Bossi, heeft ontslag genomen na protesten uitgelokt door zijn Moametto-T-shirt.
Zijn ontslag werd geeist door premier Silvio Berlusconi zodat er nu een ruzie ontstaan is tussen de coalitiepartners. Deze crisis komt hoogst ongelegen gezien er binnenkort parlementsverkiezingen in Italië zijn.
De Lega Nord is o.a. de partij die voorstander is van de afscheiding van het noorden van het schiereiland, la Padania, van de rest van Italië.
Zoals de waarde lezer wel weet bestond de provocatie erin dat deze minister een T-shirt had laten bedrukken met de beruchte Mohammed cartoons waarmee hij zich dan op TV vertoonde.
Na het losbarsten van de kritiek, haaste hij zich om te zeggen dat het hier om een persoonlijk initiatief ging en geenszins een standpunt van de regering waarvan hij toch een vertegenwoordiger is.
Wat blijkt nu, geen enkele actie van een politieker is zomaar toevallig of ondoordacht, zij het nu een vlaming of een italiaan. Na overleg met zijn voorzitter Bossi gaan deze populisten nu dit voorval in hun voordeel laten werken. Immers de dag na zijn ontslag publiceert de krant “La Padania”, officiele krant van de Lega, op haar eerste pagina een tekening van een wit T-shirt met het opschrift: “Wij verdedigen onze wortels (roots)”. Weer een poging om inspelend op het latent racisme dat ook in Italië volop aanwezig is, stemmen te ronselen. Niks nieuws onder de zon. Het enige verschil met vlaamse toestanden is dat deze Lega in de regering zit en er met geen stokken meer uit te krijgen is zolang Berlusconi aan de macht is.

Afrodite

2006-02-07T02:48:00.000-08:00

Als vervolg, of beter als aanvulling, op mijn Valentijnsgedicht, schotel ik de waarde lezer, een aangepast gerecht voor.
Laat mij u, in het kader van Valentijn, inleiden in de wereld van het afrodisiacum.

Vooreerst moet u weten dat het woord komt van Afrodite, de godin van de liefde die reeds door de oude Grieken werd vereerd.
Wetenschappelijk (!) gezien kunnen we de afrodisiaca omschrijven als substanties die in staat zijn om het libido of de sexuele potentie, te versterken.

Ik stel u twee alternatieven voor.
U kiest maar naargelang uw geaardheid nietwaar.
Beide zijn het poepsimpele maar indrukwekkende gerechten.
Het belangrijkste is dat je kan werken met superverse ingrediënten van bij de visboer.
De bereiding is opzettelijk kort en eenvoudig gehouden, zo kan u de resterende tijd volledig weiden aan het liefdesspel.(?)

Spaghetti Eros
(pasta con ricci di mare) voor 2 personen!!

Open de 20 zee-egels en haal de kuit eruit! Raadpleeg uw vishandelaar!
Kook de spaghetti al dente.
Verhit intussen de olie (3 eetlepels) in een pan en fruit de fijngehakte teen knoflook en de kleine gesneden chilipeper (peperoncino) zachtjes een paar minuten zonder ze bruin te laten worden.
Giet de gare spaghetti af, roer er grondig de het oliemengsel door, doe alles in een schaal en garneer met de zee-egelkuit en met een weinig gesneden bladpeterselie.

Spaghetti Venere
(alle vongole) weer voor 2 personen.
Verwarm de olie en de geperste knoflookteen in een pan
Voeg de venusschelpen (600 gram) en de gesneden chilipeper eraan toe.
Plaats het deksel erop en laat koken tot de venusschelpen opengaan, schud af en toe met de pan.
Doe de venusschelpen in een kom en houd ze warm. Bewaar het vocht van de schelpen in de pan.
Kook ondertussen de spaghetti al dente.
Laat de spaghetti uitlekken en doe hem in de pan. Meng voorzichtig het oliemengsel onder de pasta. Voeg de gehakte peterselie eraan toe en dien op.

Buon appetito!
en veel succes!

Petrarca

2006-02-01T03:09:00.000-08:00

Binnenkort gedenken we weer Sint Valentijn.
Zoals de gewaardeerde lezer wel weet is deze heilige de berschermer van de geliefden.
Gestimuleerd door de gedichtendag en gezien mijn groot gevoel voor Romantiek en voorliefde voor Italiaanse dichters heb ik mij tot Petrarca gewend om inspiratie op te doen voor Valentijnsdag.
Deze grote 14de eeuwse renaissance dichter droeg vele gedichten op aan zijn geliefde Laura.
In onderstaand werkje leert Petrarca ons op sublieme wijze dat een groot gamma aan gemengde gevoelens perfect kunnen passen bij de liefde.
Ik stel voor dat u dit gedicht, met volle overgave, voordraagt aan uw geliefde op 14/02/06 .
Vrije interpretatie laat ik graag aan uw partner over, maar ik garandeer u dat u zult scoren!
De vruchten van deze liefdesbetuiging zijn geheel voor u, waarde lezer.

Tegenstrijdigheden

Ik heb geen vrede en ik kan niet strijden,
Ik hoop en vrees, ik gloei en ben van ijs,
Ik zweef naar boven en ik lig te lijden,
Ik heb de wereld lief, die ik misprijs!

Ik ben verlost en kan me niet bevrijden,
Ik heb houvast en raak toch van de wijs,
Ik voel me levend en toch gestorven beide:
Ach, liefde is zowel de hel als paradijs!

Ik zie verblind, ik schreeuw en kan niet praten,
Ik haat mezelf en houd van iedereen,
Ik roep om hulp en wil het leven laten,

Ik huil van vreugde, ik lach terwijl ik ween,
Leven en dood kwelt mij in gelijke mate:
En dit, o liefste komt door jou alleen!

Mooi toch, niet!

Torino 2006

2006-01-24T12:53:00.000-08:00

Dit kan waarschijnlijk enkel in Italië gebeuren!
De olympische vlam werd gestolen op 23/01/06 tijdens de loop door de stad Trento.
Neen, dit is geen grap.
Vier personen, anarchisten of ongehoorzamen worden ze in de krant genoemd, hebben de fakkel mét vlam afhandig gemaakt van de draagster Eleonora Berlanda, italiaans kampioen op de 1500 meter snelheid.
De atlete was zo geschrokken van de aanval dat ze de fakkel moest loslaten. De “dieven” gingen ermee aan de haal, maar werden nagezeten door de zes begeleiders van Eleonora. Na een achtervolging door de straten en pleinen van Trento kon de olympische fakkel, symbool bij uitstek van de vrede, weer worden bemachtigd.
Zoals de gewaardeerde lezer ongetwijfeld weet worden de Olympische Winterspelen georganiseerd in Torino van 10 tot 26 februari 2006. giochi olimpici invernali
Op 8 december werd in Rome het startschot gegeven voor een tocht van 2 maanden door alle regio’s van Italië.De geïnteresserde lezer kan de parcours en de reis volgen op: fiamma olimpica
De fakkel wordt door tientallen atleten rondgedragen op haar toch naar Torino, waar ze op 9 februari aankomt…tenzij ze onderweg zoek raakt!
De “diefstal” was actie van de antiglobalisten om de aandacht van de media te trekken.

Kattevenia

2006-01-18T12:34:00.000-08:00

Zaterdagmiddag 14/01/06 kwamen we aan in het NH Hotel te Genk gelegen aan de schitterende Molenvijver.
Onze kamer ziet uit op de grote waterplas die bevroren lag te blinken onder een stralende zon.

Om de plaatselijke gewoontes beter te leren kennen besloten wij ons die zaterdag verder tussen de Genkenaars te begeven.
Na een wandeling langs de opvallend brede en nieuwe modernistische centrale as van deze stad spraken wij een bewoner aan met de eenvoudige vraag: “Bent u van hier? En zo ja:Waar is hier een goede italiaan?”
De vrouw, want die hadden wij aangesproken, was duidelijk op de hoogte van de culinaire prestaties van de nazaten van de “minieri di carbone”. Ze beschreef ons direct 3 adressen waar wij terecht konden om onze honger naar pizza en pasta te stillen.

Wij zetten koers naar ristorante, pizzeria “Dante”.
De ruime, lichte, modern ingerichte zaak was blijkbaar populair, want meer dan de helft van de tafels waren die middag bezet. Voor ons was er dus nog wel een plaatsje vrij om een lekkere pizza te eten.
Ingrita en ik hadden afgesproken ons voor te doen als een italiaans koppel en dus iedereen aan te spreken en enkel te antwoorden in het italiaans. Wij werden voortreffelijk bediend en misschien had dat wel iets met ons taalgebruik te maken. Grazie e alla prossima volta.

Buikje gevuld togen wij de shopping-tour op.
Genk heeft in het centrum drie (3) overdekte shoppingcentra met heel wat winkels en cafés-tearooms met terras.
De aandachtige voorbijgangers, zoals wijzelf, merkt snel dat hier heel wat donkerharige mediterrane types flaneren en hun espresso of cappuccino zitten te drinken. Genk ligt wel in Limburg, maar duidelijk in het Zuiden van deze hartelijke provincie.

Nu hadden wij vernomen dat in de omgeving van Genk er een “Outlet shopping village” is, meer bepaald in Maasmechelen nabij de Mijn-Cité.
Met de auto naar Maasmechelen is slechts 15 min.
Na een kwartiertje liepen wij tussen de duitsers, nederlanders, walen en vlamingen met onze visakaart in aanslag door een gezellige straat van winkelhuisjes, nog steeds in de feestverlichting.

Terug naar Genk.
Spaghetti was immers naar hier gekomen om deel te nemen aan de MLP (voor de niet ingewijden staat dit voor Memorial Louis Persoons).
Dankzij het naarstig opzoekwerk van de nimmer aflatende M. Polo kwamen wij hierheen afgezakt om ons beste beentje voor te zetten in de 12 km op zondag 15 januari 06.
Om de voorbereiding optimaal te laten verlopen had Ingrita geopteerd voor een volledig weekendje Genk.

De avond voor de wedstrijd komt het erop aan voldoende koolhydraten op te nemen, liefst in de vorm van pasta om het glycogeen op peil te houden in de spieren.
Op stap naar de volgende italiaan in Genk. “La Botte” is een italiaans restaurant met een label uitgereikt door het italiaanse ministerie van landbouw dat garandeert dat de gebruikte ingrediënten zoals olijfolie, kaas en wijn van italiaanse oorsprong en dus van goede kwaliteit zijn.
Zaterdagavond was het gezellig druk in het restaurant. De warme zuiderse sfeer bracht ons in gedachten terug naar Italië. Het moet gezegd, het eten was voortreffelijk en de wijn tongstrelend. Wij hielden vol met italiaans spreken, en de jongste generatie italiaanse genkenaars had daar meer last mee dan wij!

Terug, en alles te voet da’s makkelijk en kadert prima in mijn voorbereiding, naar het hotel.
De kamer was prima, de spiegels hingen op handige plaatsen en het ontbijt was lekker lang zodat we rond 11 h zondagmorgen, weer te voet, koud maar onder een stralend zonnetje, naar het Bloso centrum van Genk trokken.

Te voet, dat paste in mijn voorbereiding en Ingrita had natuurlijk ook recht op haar zondagse wandeling.
Na een half uurtje stappen langs Genkse paden ontdekten wij midden in het bos een prachtig sportcentrum met manège, skipiste (!), sporthal en cafetaria “Kattevenia”.
Hier kon ik mij inschrijven voor de 12K.
In ruil voor € 5 kreeg ik het borstnummer 655.
Zoals de geïnteresseerde lezer kan nagaan op de site http://lpm-marathon.be/nl.htm is het parcours volledig geasfalteerd, dus lichtlopend maar geheuveld en voor het grootste gedeelte in het bos.

Ik liep een persoonlijke jaarbesttijd van 1 h 2’ 42”.
Wat was mijn tactiek dan wel? Wel, in het begin net na de start nam ik een voorzichtige afwachtende houding aan en liet mij meevoeren met de groep die geleidelijk aan uitrekt zodat voorbijsteken op de smalle paden mogelijk wordt. Dan zoek ik naar een kontje vóór mij waar ik geleidelijk aan naar toeloop. Bij het voorbijsteken van deze deelneemster glimlach ik breed terwijl ik op de tanden bijt. Meteen zoek ik naar een volgend kontje voor mij, waar ik volgens de gekende techniek weer naartoe en voorbij loop. Zo houd ik het tempo er goed in en bereik in het zog van één of ander kontje de aankomst in een, voor mij, prima tijd.

Ik ontving geen medaille, want die waren gereserveerd voor de marathonlopers die nog bezig waren, maar wel zoals gewoonlijk een plastic zak met 1 snede peperkoek, 1 staaltje om “u te wassen” en 1 warme muts van Cecemel. Er zat ook nog een krasbiljet in de zak, maar tevergeefs….geen geluk daarmee. Dan maar naar de liefde. Ingrita stond mij natuurlijk op te wachten aan de eindmeet, en had zij een fotoapparaat gehad, dan trok zij een foto van het gebeuren, maar dat apparaatje was nog in Edegem.

Na het douchen begeven de lopers zich, zoals gewoonlijk, naar de cafetaria om de verloren mineralen terug op te nemen.
In “Kattevenia” tapt men Corsendonck van het vat. Een kelkje bruin en blond, allebei lekker, smaakten naar meer.
Na enkele kelken was het toch tijd voor onze wandeling terug naar het hotel. Door bos en park kwamen wij dra terug uit bij ons vertrekpunt deze morgen.

Wij kijken terug op een geslaagd weekeindje en zouden het appreciëren dat Marco nog zulke interessante voorstellen aanbrengt.
Alvast bedankt voor dit Marco!

Il Panettone

2005-12-15T09:41:00.000-08:00

Ik schrijf u dit Kerstverhaal.
Het brengt weer wat licht in deze donkerste periode van het jaar.
De dagen zijn te kort, de nachten zijn op hun langst, het regent, het vriest, de examenperiode is volop aan de gang, stress, spanning, ontgoocheling en frustratie zijn ons deel.

Dit verhaaltje, een culinaire geschiedenis, is niet alleen informatief,maar kan tevens door u gebruikt worden tijdens het oudercontact of de functioneringsgesprekken om de mislukte leerlingen en misnoegde ouders op te vrolijken.
Er zit inderdaad een “verborgen boodschap” achter dit vertelsel. Na het lezen van dit verhaaltje wordt het wel duidelijk gemaakt.

Elke stad heeft wel een zoetigheid of typisch dessert waarvoor het bekend is.
Milaan heeft zo zijn Panettone.
Panettone betekent letterlijk : groot brood. Het is een luchtig gebak met kleine stukjes gedroogde vruchten en voorzien van een papieren “buikbandje”.

Met Kerstmis wordt deze lekkernij in Italië cadeau gedaan aan vrienden en familie.
Men koopt het bij de bakker of in de supermarkt, waar de grote industriële bakkerijen hun produkten aanbieden. Er zijn heel wat variantes, maar hetgeen ze allemaal gemeen hebben is hun mooie opvallende dus typisch italiaanse verpakking.
Daar val je toch voor!
Rond dit gerecht zijn er ook een aantal legendes die teruggaan naar de oorsprong van de panettone. Eén van die legendes staat hieronder.

In de gouden eeuw van de italiaanse renaissance, einde 15de eeuw, was het aan het hof van “Ludovico il Moro”, Ludo de Donkere, te Milaan één pracht en praal, meer noch dan in de andere italiaanse steden. (Volgens Milanese bronnen)

Op de dag vóór Kerstmis werd nu door de hertog aan het hof een groot galadiner gegeven. Voor die gelegenheid had de hoofdkok een bijzonder dessert voorzien, een taart waardig om dit prachtige banket af te sluiten.

Ongelukkig genoeg had men het gerecht laten aanbranden tijdens de bereiding in de oven en men vreesde de toorn van de hertog wanneer hem ter ore zou komen dat er geen dessert was dat hij vooraf had aangekondigd en waarnaar men zo lang had uitgekeken.

Nu was er een koksmaat, Toni genaamd, die voorstelde om het voorziene dessert te vervangen door zijn gerecht, dat hij ooit gemaakt had voor zijn vrienden met de overblijfselen van een aangebakken taart.
De kok had geen andere keuze en trok aan de slag om een “pane dolce” of zoet brood te bereiden met de aangebrande taart.
Hij maakte er, volgens de aanwijzingen van Toni, een koepelvormig luchtig gebak van met rozijnen en geconfijte stukjes sinaasappelschil, afgesloten met een bruine korst die bestrooid werd met poedersuiker.

Het gerecht werd door de ondertussen ongeduldige genodigden ontvangen op applaus en na het eten was er een goedkeurend gejuich ter appreciatie van het nieuwe dessert: “El pan del Toni” , of nu il Panettone.

De Panetonne wordt meestal begeleid met een glaasje “Spumante”!
Buon appetito!

Kadril

2005-12-04T12:27:00.000-08:00

Na een zaterdag hard werken aan het opstellen van examenvragen voor onze leerlingen, die avond toch nog wat cultuur meegepikt. Weer op de laatste nipper naar het CC Deurne gereden waar we om 20.29 h nog 2 kaartjes konden bemachtigen voor het optreden van Kadril om 20.30 h.
Ze hadden op ons gewacht om te beginnen, want we zaten amper neer of de mannen kwamen, onder luid applaus op het podium. Het publiek was duidelijk gemotiveerd, geen gelegenheidsbezoekers zoals wij, maar “hard-core-folk-fans”.
Inderdaad, Kadril is zowat de langst overlevende vlaamse folkgroep. Volgend jaar bestaan ze 30 jaar!! Proficiat.
Nu die mannen weten dus wel wat muziekspelen is, naast de meer bekende instrumenten zoals gitaar, viool en drums spelen ze ook op de koboz, de doedelzak, de draailier, de harmonika, de banjo, de mandoline, de kaval-fluit enz.

We hadden deze voorstelling eruit gekozen omdat ze rond het thema “emigratie vanuit Antwerpen naar Amerika” was opgebouwd. Vandaar de titel:” De andere kust“.
In het begin van de 20ste eeuw is er een hele volksverhuis geweest van Europeanen naar Amerika vanuit onze havenstad.
De Red Star Line schepen hebben tienduizenden mensen uit Polen, Hongarije, Duitsland, en België de grote oversteek laten maken naar New York.

Het knappe aan het optreden was dat er drie zangeressen waren, een Hongaarse, een Engelse en de vaste Vlaamse zangeres van Kadril, die afwisselend of soms samen liedjes vertolkten waarvan de teksten het lief en het leed van de emigratie vertelden.
We leerden daar ook dat Paul Simon een nazaat is van Hongaarse emigranten en dat hij met zijn song “American Tune” refereert naar die periode.
Er werd ook af en toe wat gedanst op het podium zoals dat past bij de folkies en het concert werd besloten met een grappige meezinger waarvan ik u de tekst hieronder noteer.

De meezinger:
Amerika is een schoon land, maar t’ is ve-erre
Een bakske me vier wielen is een ke-erre
A maske me een kort rokske aan ziede van ve-erre
En as da maske eur bukt ziege heur ste-erre!

Het lied werd gezongen met vóór elke zin de nodige gebarentaal. Type snijersbank, maar dan zonder de tekeningen en de aanwijsstok.
Ik beschrijf nu hoe het er op het podium en in de zaal aan toeging:
Muziek! En meebrullen maar

Hand boven de ogen , zoals de indianen turen in de verte.
Amerika is een schoon land, maar t’ is ve-erre

Met duim en wijsvinger van beide handen vorm je een rechthoek en direct daarna toon je de vier gespreide vingers van één hand.
Een bakske me vier wielen is een ke-erre

Met de twee handen geef je de omtrekken van een meisje aan, borsten en heupen worden geakcentueerd. Ter hoogte van de dijen toon je de lengte van het rokje.
A maske me een kort rokske aan ziede van ve-erre

Je bukt voorover en verder laat je het over aan de fantasie van de toehoorders.
En as da maske eur bukt ziege heur ste-erre!

Ik geef toe, het is voor interpretatie vatbaar en zelf weet ik ook niet goed wat ik me bij die sterre moet voorstellen, maar ik zie er wel wat in.

Buonasera.

Santo

2005-11-30T14:02:00.000-08:00

’s Avonds, voor we naar ons bedje gaan, durf ik wel eens een boek ter hand te nemen om hieruit enkele bladzijden voor te lezen aan mijn ega Ingrita.
Reeds enkele weken nu lees ik uit “De mysterieuze vlam van koningin Loana” van Umberto Eco.
Het is een heel uitgesponnen boek, met zoals gewoonlijk bij Eco een schat aan informatie. In dit boek gaat het vooral over het herbeleven van zijn jeugd, de opkomst van het fascisme, de oorlog in Italië, …
Gisteren las ik verder in het boek vanaf pagina 356, en tot mijn prettige verbazing treedt Aloysius binnen in het verhaal!
Ik wil de gewaardeerde lezer dan ook laten delen in deze leerzame ervaring, die zeker tot ieders verbeelding spreekt.

Het verhaal speelt, met een flashback, in de jaren veertig, net na de tweede wereldoorlog.
Het hoofdpersonage is een jongen die toen zijn eerste ejaculatie krijgt en hierdoor met een natte broek en een schuldgevoel blijft zitten.
Ik citeer nu de passage uit het boek:

Ik zit in een biechtstoel. Een vurige kapucijn onderhoudt me langdurig over de deugd van de reinheid.
Hij zegt niets wat ik niet al had gelezen in de handboekjes in Solara, maar misschien ben ik na zijn woorden weer gaan lezen in De verstandige jongen van Don Bosco:

Ook op jullie jonge leeftijd zet de duivel valstrikken om jullie ziel te stelen…Om je te behoeden voor die verleidingen zal het zeer veel helpen als je je verre houdt van schandalige gelegenheden of gesprekken, van, openbare schouwspelen waar niets goeds aan is…Zorg ervoor dat je altijd bezig blijft, wanneer jullie niet weten wat te doen, versier dan het altaar, zorg voor de prentjes en schilderijtjes…Als de verleiding toch blijft bestaan maak dan een kruisteken, kus iets gezegends en zeg: “Heilige Aloysius, maak dat ik mijn God niet beledig.”Ik geef jullie de naam van deze heilige omdat hij door de Kerk is voorgedragen als de speciale beschermer van de jeugd…
Ontvlucht vooral het gezelschap van personen van het andere geslacht. Begrijp dit goed: ik bedoel dat jongens nooit ofte nimmer vertrouwd mogen raken met meisjes…Hun ogen zijn de vensters waardoor de zonde haar weg zoekt naar ons hart…blijf daarom nooit dingen bewonderen die ook maar enigszins jullie zedigheid aantasten. Aloysius van Gonzaga wilde niet eens dat zijn voeten werden gezien als hij in bed stapte of opstond. Hij stond zichzelf niet toe zijn moeder aan te kijken…Twee jaar lang diende hij de koningin van Spanje in de hoedanigheid van erepage en keek haar nooit aan.

Navolging van Santo Aloysius is niet gemakkelijk, of liever, de prijs om verzoekingen te ontvluchten lijkt nogal hoog, aangezien deze jongeman zich tot bloedens toe geselde; onder de lakens legde hij stukken hout neer om zichzelf ook in zijn slaap te pijnigen, en onder zijn kleren verstopte hij paardensporen bij gebrek aan een boetekleed; hij maakte het zichzelf ongemakkelijk bij het staan, het zitten, het lopen…Maar mijn biechtvader stelt me als voorbeeld van deugd Dominicus Savius voor, die weliswaar een vormloze broek aanheeft omdat hij teveel geknield zit, maar wiens boetedoening minder bloederig is dan die van Sint Aloysius; en hij spoort me aan om als voorbeeld van heilige schoonheid het zoet gelaat van Marie te aanschouwen.

Einde citaat
Na deze stichtende lectuur zijn wij dan maar gewoon gaan slapen.
De temperatuur was trouwens reeds te ver onder het behaaglijke “zangpunt” gezakt om nog maar op andere ideeën te komen.

Voor de devote geinteresserde; alle verdere informatie op de site
http://www.saintaloysiusgonzaga.com/

Ciao!

Il condimento

2005-11-19T11:05:00.000-08:00

Zoals bij vele belangrijke levensvragen is er geen eenduidig antwoord te geven op de vraag:”Welke sugo (saus) past er bij mijn pasta?” Iedereen heeft hier zowat zijn eigen mening over, strikte vaste regels zijn er niet. Waar het eigenlijk op aankomt is de juiste combinatie te vinden zodat het type pasta dat je kiest zoveel mogelijk van dat soort sugo dat je hebt vasthoudt. Capisce?
Zo zijn er bepaalde soorten korte pasta, die geribt zijn. Je hebt bv. De penne rigate, letterlijk penne met lijntjes, maar je hebt ook de penne lisce, de gladde penne.
Ik zal mij dan ook beperken tot het geven van een aantal richtlijnen voor een geslaagde combinatie.
Lange dunne pasta zoals spaghetti zijn het lekkerst met op tomaten gebaseerde sugo.
Lange platte pasta als linguine zijn heel geschikt voor pesto en sausen met vlees of vis.
Buispasta zoals rigatoni zijn gemaakt voor ragus.
Korte pasta als orecchiette kan je best combineren met groentensausen.

Keukenregels mogen natuurlijk geïnterpreteerd en naar eigen inspiratie straffeloos overtreden worden. Het belangrijkste is dat het gerecht aan tafel op , hmmm lekkerrrr! onthaald wordt.

Om al direct met een afwijkend recept te beginnen, geef ik u één van de eenvoudigste, maar voor de liefhebber lekkerste spaghettibereiding.
De kwaliteit van de olijfolie is uiterst belangrijk bij deze bereiding.

Het gerecht is oorspronkelijk afkomstig uit Rome, waar het “spaghetti ajo ojo” wordt genoemd. In deftig italiaans is dat “spaghetti aglio, olio e peperoncino”, in het nederlands kan je het wel raden zeker… Het gerecht is populair omdat het je helpt, na een avond goed te zijn uitgeweest, s’ morgens toch weer fit en monter op te staan. De droom van elke levensgenieter!
Het is zo eenvoudig dat, in welke staat je je ook bevindt (cfr. Eend met whisky), je dit gerecht toch kan maken.
Van deze spaghetti wordt ook gezegd dat je ze alleen maar kan (mag) bestellen en eten na middernacht.
De bereiding is maar een type kruiding, vandaar dat men eerder spreekt van een condimento (condire is aanmaken) i.p.v. een sugo.

Hoe je spaghetti kookt weten jullie al. Neem ongeveer 80 g per persoon en kook de pasta al dente. Hou deze apart.
Neem een grote pan en doe hier één soeplepel olijfolie per persoon in. Verwarm de olijfolie. Voeg dan per persoon één teentje look (gepeld, en middendoor gesneden) toe. Erg delicaat, want erg pikant is het vervolgens toevoegen van de gesneden chilipeper (peperoncino). Neem niet teveel, want dit overheerst snel de smaak! Je kan deze ingrediënten na het fruiten terug uit de olie nemen of je mag ze erook inlaten en mee opeten, dit naargelang hoe je je voelt bij de bereiding. Belangrijk is dat je de ingrediënten niet laat aanbranden. Er mag dus geen rook ontstaan, want dan is het naar de kl…n!
Voeg nu de gekookte spaghetti toe in de pan en meng voorzichtig met het oliemengsel.
Als afwerking kan je nog een weinig gesneden peterselie gebruiken.
Verdeel over de borden.
Voeg geen geraspte kaas toe!
Buon appetito.

Paris…je t’aime!

2005-11-14T13:15:00.000-08:00

De lichtstad staat in brand, in lichtelaaie….Toch is de ontdekkingsdrang groot genoeg om de angst te overwinnen. We hadden enkele weken vóór de rellen een kamer geboekt in het 19de, helemaal in het noord-oosten (Nieuwe spelling?!) van Parijs, dicht tegen de hot spots van “het tuig”. Eenmaal ter plekke konden we snel vaststellen dat er van die uitvergrote beelden in de pers weinig overbleef in het straatbeeld binnen de ring van Parijs.
De auto zetten we voor alle veiligheid in een ondergrondse parking. Zaterdagmorgen bleek dit inderdaad niet overbodig geweest te zijn want in de nacht waren er 10 auto’s in vuur en vlam gezet in het 19de!!
Het hotel ligt dichtbij La cité della Science et de l’Industrie, beroepsmatig een punt van interesse voor Spaghetti, evenals dichtbij La cité della Musique, alwaar een prachtige tentoonstelling loopt met John Lennon in de hoofdrol. Vale la pena!
Ook veel metro gereden, veel securité onder de grond! Prachtig toch die metrostations, wat een verschil met onze “pré-metro”! Als je de metro neemt zit je middenin een coctail van rassen! Zwarte ,gele, bruine en ook blanke medemensen om je heen, dit is een echte “misto”.
Parijs ontdek je natuurlijk enkel als je erdoor wandelt , flaneert, loopt en kuiert. Af en toe stop je , maar nooit lang, want de verleidingen rond je zijn te groot om te laten liggen. Je slalomt van de ene straat naar de andere rue, van de ene wijk naar het de andere. Dé openbaring deze keer, want Parijs kan je niet in één keer leren kennen, was de buurt rond Saint Germain des Prés en dan vooral de restaurantjes en de koffiehuizen.
Shoppen doe je tot ’s nachts op de Champs Elysées, en geloof me je bent nergens alleen.
Musea zijn er te kust en te keur, elke maand loopt er wel een nieuwe tentoonstelling in een of ander museum. En ook hier schuif je voortdurend aan tussen de vele Parijzenaars.
Moe van het slenteren ga je dan graag een bar a vins binnen waar je met moeite kan kiezen welke lekkere wijn je vandaag zal proberen als apperitief.
Met de metro ben ja altijd snel in je hotelkamer, waar een warm bedje La Ingrita en mijzelf, uw reporter, ons geduldig opwacht.
Paris, alla prossima!

Geduld is een schone maar zeldzame deugd! Voor diegenen die op hun honger zitten kan ik melden dat er druk gewerkt wordt aan een vervolg op de pastasciutta, maar ik laat mij niet verleiden daar ook een datum, laat staan een tijdstip op te plakken. Patienza!!

Pastasciutta

2005-10-25T23:23:00.000-07:00

Er zijn twee soorten pasta: de verse pasta, type lasagne of tagliatelle en de gedroogde pasta of pastasciutta, type maccheroni.
De verse pasta bestaat reeds vanin de tijd van de Romeinen, en zelfs daarvoor hadden de Grieken er al over geschreven.
Deze aflevering gaat nu over de ons welbekende (?) pastasciutta.

Pasta vormt de ideale voeding voor de duursporters wegens de overdadige aanwezigheid van koolhydraten.
Deze koolhydraten vormen de “clean-burning fuel” waarover de langeafstandlopers zo graag willen beschikken. De ervaren lopers weten dat ze drie dagen voor de wedstrijd licht mogen trainen en zoveel mogelijk koolhydraten moeten opnemen. Die worden dan in de lever omgezet tot glucose, de energiebron tijdens de wedstrijd!
Dus pasta-party vóór de wedstrijd jongens.

Wat de meeste, maar niet alle lopers, zich niet afvragen is waar en wanneer deze gedroogde pasta voor het eerst haar intrede in de geschiedenis heeft gedaan.
Spaghetti vraagt zich dat dus wel af.
Ik heb mij over deze ernstige zaak behoorlijk gedocumenteerd om de geïnteresseerde en gewaardeerde lezer een stevig onderbouwd antwoord te kunnen geven.

Marco Polo, zoon van Venetiaanse handelaars werd geboren in 1251!(dit kan geen toeval meer zijn)!
Hij heeft de wereld gekend toen deze nog grotendeels onbekend was en hij heeft vrijelijk door een groot deel van Azië gereisd mits een vrijgeleide van de grote Koeblai Khan, heerser over grote delen van China, Mongolië en Tibet.
Na twintig jaar is hij tenslotte naar de christelijke wereld teruggekeerd.
Hij heeft alles wat hij gezien had met zijn typische grondigheid genoteerd.
Marco Polo heeft echter nooit geschreven dat hij gedroogde pasta uit China had meegenomen. Hij had de chinezen wel enorme hoeveelheden (rijst-)noedels zien eten, en dat deed hem denken aan de vermicelli die door de Genovesi werden gegeten.

Gedroogde pasta komt dus niet uit China, dat staat wel vast. Pasta wordt immers niet gemaakt van rijst, maar van hard tarwe graan, de durum-tarwe of grano duro.
Deze tarwe werd en wordt nog steeds in grote hoeveelheden verbouwd in Sicilië en Puglia (Zuid-Italië).
Het zijn de Saracenen die tijdens hun verovering in de 10de eeuw en bezetting in de 11de en 12de eeuw van Sicilië het graan daar hebben geïmporteerd.
Ze maalden het graan en mengden het met water, waarna ze het in een bepaalde vorm kneden en het lieten drogen. Zo was het klaar om lange tijd bewaard te worden.
Ze noemden het “itriya” en het zag eruit als maccheroni.

De Arabieren hebben dus de gedroogde pasta ingevoerd in Sicilië.
Daarnaast hebben zij o.a.ook citrusvruchten en pijnboompitten geïntroduceerd in de siciliaanse keuken.

In de westerse wereld heeft de pasta echter haar introductie gedaan vanuit Napels.
Daar trof men in de 18de eeuw de “straateters” aan.
Er was een traditie van eten op straat omdat deze disgraziati (ellendelingen), zoals men ze noemde, die op straat leefden, wachtend op werk, gevoed moesten worden. Men verkocht aan kleine stalletjes rauwe schaaldieren, pens, trippa (ingewanden) , pizza, fruit en pasta.

Bezoekers uit het buitenland zagen hier voor het eerst maccheroni en vele van hen schreven over hoe de Napolitanen die lange slierten met hun handen aten.
De artisanale maccheroni hingen aan waslijnen over de straatjes heen te drogen. De steden aan zee hadden het ideale klimaat om de pasta in zo kort mogelijke tijd te drogen zodat hij bewaard kon worden.
Tegenwoordig produceert Italië veelal industriële pasta uit graan dat hoofdzakelijk geïmporteerd wordt uit Noord-Amerika.

In Italië eet men de pastasciutta “al dente”, beetgaar gekookt.
Het is er een echte culinaire hoofdzonde als je de pasta te “plat” of te gaar laat koken.
La pasta scotta (verpapt) è schifosa (walgelijk).
Dus voortdurend roeren, kijken en testen is de boodschap bij het koken van pasta.
Neem voldoende gezouten water, ongeveer 1 liter per 100 g pasta, kook het water voor dat je de pasta ingooit, kijk naar het zwellen en verkleuren van de pasta en proef op tijd voor het te laat is.
Eens de pasta klaar en afgegoten door een vergiet, moet je niet treuzelen met het mengen van de saus (il sugo) door de pasta, anders krijg je een kleverige boel.
Breng dus de pasta in een voldoende grote pan en meng de pasta in de pan voorzichtig met de sugo.
Welke sugo past er nu bij mijn pasta? Inderdaad, de italianen zien er ook strikt op toe dat niet gelijk welke pastavorm met eender welke sugo mag gemengd worden.
Maar waarde lezer, om mijn verhaal niet te lang te maken en de spanning erin te houden zal ik u nog wat op uw honger laten en hierover later berichten.
Saluti

Spitspot

2005-10-19T12:58:00.000-07:00

Waarde lezer(s), bij wijze van grote uitzondering wijk ik vandaag even af van mijn receptenblog om u verslag uit te brengen van een cultureel evenement dat ik gisteravond mocht meemaken.
Spitspot presents Spotnight, een stand-up-comedy-night van 20 tot 24 h in de Bourla schouwburg te Antwerpen. Een ware humormarathon waaraan negen artisten meewerken, zo werd het omschreven in de aankondiging op de site. http://www.spitspot.be/

De organisatoren zijn jonge mensen “uit de cultuursector”!.
Uw nieuwsgierige reporter was natuurlijk ook ter plaatse, vergezeld van zijn ega.
Vermits de beslissing om al of niet naar een evenement te gaan bij ons a la limite wordt genomen stonden wij om 7.15 h zonder kaarten te wachten in de hal van de Bourla. De zaal is uitverkocht, meldt een bordje, maar kaarten die eventueel niet afgehaald worden, komen nog vrij, staat er hoopvol bij.
Vooral jonge mensen lopen in het theater binnen. De spitspotters zijn vooral populair bij de studenten van de hogescholen en unif van Antwerpen.
Om 8 h staan wij nog in de wachtrij terwijl de “het gaat hier direct beginnen” bel alle mensen naar de zaal drijft.
Wij treffen het want er zijn 2 pipo’s hun kaarten niet komen afhalen. Nog 2 goede plaatsen op de “par-terre”. Na het betalen van 2 x 9 € spurten wij de trap op en zoeken onze stoelen.
Het gaat beginnen, het gaat direct van start.
De show wordt aan elkaar gepraat door 2 gasten die plezant proberen te doen. Tussen de optredens door moeten ze het publiek wat “opwarmen” en de volgende comedian aankondigen.
In totaal waren er 7“artisten”, 5 mannen en 2 vrouwen.
Een vol huis, 900 mensen, ambiance en gelach, het meezingen en het applaus zijn niet uit de lucht!
Een waar verslag van hun sketches en liedjes kan ik u wel besparen, eerlijk gezegd kan ik mij er het merendeel niet meer van herinneren.
Om de juiste sfeer te schetsen geef ik u wel een lijstje met de door de comedians 10 meest gebruikte termen en uitdrukkingen. De frequents voorkomende staan bovenaan, naar onder toe kwamen de woorden minder voor.
Hier gaan we dan:
1)Klootzak
2)Lul(len)
3)Tetten/ Dikke tetten
4)Vlaams Blok/ Belang
5)Makakken
6)joden of Joden (het verschil is moeilijk te horen)
7)Den Aldi
8)kakken
9)Kirsten (een onschuldig slachtoffer uit het publiek)
10)Antwaarpeeeeeeehhhhhhh!
Ge ziet de sfeer zat er goed in, en op een cultureel verantwoord en gesubsidieerd niveau.
Goe gelachen….!

P.S.:Ik ben benieuwd of ik via deze afwijkende tekst een ruimer publiek kan bekoren. Tot hiertoe krijg ik meestal alleen maar, erg gewaardeerde, comments los van mijn trouwste lezer M.Polo. Waarvoor ik hem langs deze weg nogmaals wil bedanken. Bedankt Marco!

P.S.: Aan de eventueel taalgevoelige lezer vraag ik verschoning voor mijn ongewassen taalgebruik. Dit is niet mijn gewoon gebezigde taal, maar past in mijn tactiek om een ruimer plubliek, denk maar aan de 900 in den Bourla, aan te spreken.

P.S.: Mijn volgende stap zal waarschijnlijk het invoegen van bij de bovenstaande tekst passende foto’s zijn. Maar zo ver sta ik nog niet.

Cannolo

2005-10-13T10:08:00.000-07:00

Waarde lezer, de vraag die nu op ieders lippen brandt is natuurlijk:” hoe komt Spaghetti aan zijn pancia?”
Wel, het is verDuveld niet van het drinken. Zoals u weet neem ik enkel italiaanse wijnen tot mij en volgens mijn raadgevers is daar niks mis mee. Integendeel, in ’t zuiden zegt men :”Un bicchiere vino al giorno fa bene al cuore”!! De vrije vertaling vult u zelf maar in, zo leert u nog wat italiaans bij, haha!
Neen, de oorzaak moet ik eerder zoeken bij “il dolce”, aan de vele gesuikerde genoegens die aanlokkelijk op mij liggen te wachten, kán ik, onder de juiste omstandigheden, niet weerstaan
Zo zijn we dus terug aanbeland bij de recepten.
De cannolo is een met toebereide ricotta gevuld, gefrituurd en met chocolade bestreken “buisje”.
Ethymologisch komt de naam van (suiker)riet, la canna. Het is een zoetigheid uit de traditionele siciliaanse keuken dat vroeger speciaal voor carnaval en de feestdag van San Carlo werd bereid.
De ricotta die men gebruikt moet van schapenmelk gemaakt worden, wat een heel andere smaak geeft dan degene die je hier kan vinden. Verder wordt de ricotta aangemaakt met suiker en geconfijte vruchten.
Buon appetito

Allenamento

2005-10-10T12:59:00.000-07:00

Wat een weertje vandaag, zuiderse gevoelens borrelen in mij op en hop…na een dagje labeur trek ik erop uit.
Joggingpakje aan per l’allenamento, t.t.z. de training.
Inderdaad waarde lezer, als M.Polo zijn duurlopen langs het kanaal aflegt, dan kan en wil ik niet onderdoen! Ik begeef mij dus naar de waterkant en ben klaar voor mijn loopje.
De aandachtige kijker merkt ongetwijfeld dat ik nog enkele (kilo)grammen overgewicht moet meesleuren ter hoogte van de buik, la pancia of il ventre zeggen ze mij ’s zomers. Maar als ik erin slaag het opzet van M.Polo uit te voeren, dan zal dit buikje na de winter smelten als sneeuw voor de zon.
Waarde lezer, ik hoop dat wij dit samen nog kunnen meemaken.
A domani

Pizza Margherita

2005-10-05T12:59:00.000-07:00

Waarde lezer deze keer wil ik u vermaken met het verhaal van een monument uit de Napolitaanse volkskeuken: de pizza Margherita.
Zoals iedereen wel weet is de pizza Margherita belegd met basilicum (groen), mozzarella (wit) en tomaten (rood), de kleuren van de italiaanse vlag, la bandiera.
De pizza werd dan ook ontworpen in 1889 ter ere van de koningin Margherita , de vrouw van Umberto I koning van het prille eengemaakte Italië (1860).
Het verhaal gaat als volgt. Koning Umberto en koningin Margherita verbleven in hun paleis, Capodimonte, in Napels. Ze waren het uiterst verzorgde eten, dat hen dagelijk aan het hof werd bereid door de beste Franse chefs beu gegeten en de koningin wilde wel eens graag een plaatselijke specialiteit proeven.
De beste pizzabakker, il pizzaolo, Raffaelo Esposito, werd ontboden aan het paleis.
Hij was natuurlijk zeer vereerd maar nam slechts enkele eenvoudige plaatselijke ingrediënten mee.
Hij bereide enkele pizza’s, waaronder de befaamde “bandiera”.
Toen na afloop van de maaltijd de koningin vroeg hoe die lekkere pizza met tomaten, mozzarella en basilicum heette, antwoorde Raffaelo:”Margherita, ter ere van U ,Majesteit”.

In Italië wordt de pizza traditioneel ‘s avonds gegeten, per cena, alhoewel je in vele toeristische centra ook al” pizza per pranzo” (ook ’s middags) op de uithangborden ziet staan.
De echte pizza wordt gebakken in een houtoven, forno a legna, en heeft een dunne deeg die meestal belegd is met tomatensaus en mozzarellakaas als basis.
Je vindt ook de pizza bianca, zonder tomatensaus.
Er is een ongeschreven wet in Italië dat je bij de pizza Bier drinkt en geen wijn.
Je kan natuurlijk ook zelf pizza bereiden en bakken, maar de beste eet je wel in een echte italiaanse pizzeria.
Buon appetito!!

polpette

2005-09-27T12:25:00.000-07:00

Om de nieuwsgierigheid van mijn waarde lezers naar de italiaanse eetcultuur te prikkelen, geef ik jullie graag een verhaaltje mee rond de gehaktbal of polpette.
Op Sicilië alleen al bestaan er honderden variaties op dit thema, dus de gehaktballen in tomatensaus (polpette al sugo) die vandaag de lunch waren van M.Polo, is er slechts één uit de honderd.
Een erg verfijnde versie met amandelen, pistaches, pijnboompitten en kaneel komt uit Mazzarino, een middeleeuws plaatsje dat door de prinses van Butera in het centrum van het eiland is gesticht. Het dorp is bekend om zijn mooie kerken, een kasteel ruïne en monniken die van banden met de maffia beschuldigd worden. En inderdaad in een kruisverhoor door de carabinieri gaven ze toe dat ze chantage- en afpersingsbrieven schreven, maar naar eigen zeggen"alleen omdat de maffiosi analfabeten waren"! Een voorbeeld van de Siciliaanse logica.
Nog een variante: Polpette met witte wijn citroen en laurier
benodigdheden:
250 g kalfs-varkensgehakt, 50 g geraspte pecorinokaas, 50 g gedroogd broodkruim, 4 eetlepels verse peterselie, geraspte schil en sap van een halve citroen, 1 ei, 50 g bloem, 4 laurierblaadjes, olijfolie, 1 (of meerdere) glas witte wijn.
Voor diegenen die echt in de keuken willen staan....gebruik je fantasie....of ...lees regelmatig de receptenblog!!
Ciao

iridato

2005-09-25T13:28:00.000-07:00

Wéééérrr een italiaan wereldkampioen! Neen dit keer niet Bettini of Pettachi, maar Rossi, .... Valentino Rossi. Voor de 7de keer en voor de 5de keer op rij is numero 46 wereldkampioen snelheid motoren in de hoogste categorie geworden. Complimenti!!
Ook genoten van de laatste 100 meter van Tom Boonen? 't Zal weer feest zijn in Monte Carlo.
A domani cari.

fare la spesa

2005-09-18T09:54:00.000-07:00

Fare la spesa
Goede raad mag inderdaad wat kosten.
Na een ongetwijfeld goed bedoelde blogsgewijze interventie van de kant van M. Polo zijn we spoorslags ende vierklauwers vertrokken naar het Franse stadje Lille, alwaar we ons vervolgens op het shoppingpad hebben begeven. In tegenstelling tot wat Marco voorstelde zijn we inderdaad, samen op stap gegaan, Ingrid en ik. Als er te shoppen valt, hoop ik ook steeds op een aanwinst. Hetgeen ook gebeurde, maar niet geheel in verhouding met onze totale aankoop.
Any way, veel winkels gezien waaronder ook een Fnac avec tout les livres en français, che pecato!
Ook enkele drank- en spijshuizen bezocht, waaronder een italiano.
Ik hoef Marco niet te vertellen dat ik persoonlijk een beetje heimwee had naar la vera cucina italiana en dat die fransozen daar toch geen pap van gegeten hebben met hun andouilette (AAAAA) en pavés of potjesvlees.
Maar allez, we zijn weeral in ’t buitenland geweest, het weer was OK en wij ook.
Nogmaals dank en tot de volgende interventie Marco
Guido

ricetta

2005-09-14T13:32:00.000-07:00

Ciao,
Inderdaad, een beetje druk is hier op zijn plaats!
"Il riso stringe", zoals de italianen zeggen. Na het nuttigen van rijstgerechten lukt het meestal niet zo goed meer in het kleinste kamertje.
Risotto is een prachtig en eenvoudig gerecht. Belangrijk zijn wel goede ingrediënten en het beschikken over tijd. Je blijft immers 20 minuten in de pot roeren tijdens de bereiding op het gasvuur. Persoonlijk ben ik een adept van de microgolfoven, hetgeen absoluut taboe is in italië. Gebruik je deze energiebron, dan reduceer je het roeren en de kooktijd tot 15 min.
Mijn versie is gericht op de honger van 2 personen.
Je begint met een lekkere bouillon te maken.(1 liter)
Ondertussen heb je een halve ajuin fijn gesneden en lichtjes gefruit in olijfolie.
Voeg nu de geschikte rijst toe zodat die ,gemengd met de ajuin, de olie absorbeert. Rijst voor 2 personen is ongeveer een gevulde koffietas(Pito-formaat).
Voeg nu al roerende geleidelijk aan , beetje bij beetje, de bouillon toe zodat de rijst de kans krijgt om het vocht langzaam aan te absorberen. Alleen als je in de micro werkt, kan de bouillon in 1 keer toegevoegd worden, op het vuur geleidelijk aan!!
Na 10 minuten roeren, voeg je 1 busseltje gesneden waterkers (croeson zeggen wij) toe. Verder roeren en koken.
5 min voor het einde voeg je 2 eetlepels "mascarpone" toe. Roeren!!
De rijst moet op het einde "All onda" zijn, vloeiend, sappig, niet te droog, maar ook niet te papperig, dus reken op een totale kooktijd van 16 à 18 min. De boodschap is : elke kok proeft om te controleren of zijn gerecht klaar is.
Om af te werken voeg je nog een lepeltje vers geraspte parmesaanse kaas toe. Zet die kaas ook op tafel!!
Eet de risotto direct op !
NOOIT terug opwarmen.
Buon appetito.

Risotto

2005-09-13T12:26:00.000-07:00

Ciao,
Na een drukke (8op8) en toch ook wel vermoeiende dag, jaja ik hoor jullie al denken..., toch met veel goesting op mijn moto gekropen en mij met open vizier + zonnebril op de ring begeven om door de file te laveren.
Rijden met de moto...steeds een beetje vakantie. Zo raakt een mens natuurlijk niet gewend aan een normale werkweek.
Het mooie weer nodigt natuurlijk ook uit om de dolce italia toer op te gaan.
Vanavond heb ik dat gevoel vertaald in een italiaans gerecht, een risotto, un piatto tipico dalla pianura padana, oftewel de Po-vlakte, waar zoals M. Polo wel weet, rijst geteeld wordt.
Ik zal u het recept besparen, tenzij enige druk wordt uitgeoefend om het vrij te geven.
Saluti!

Primo assaggio

2005-09-12T12:47:00.000-07:00

Ciao,
Ik ben benieuwd of dit mij gaat lukken!